Vanaf het ogenblik dat moeder severeins op de eerste bladzijde de deur achter zich dicht trekt en de lenteavond instapt, is zij ons vertrouwd, zoals alleen een moeder ons vertrouwd kan zijn. Haar fierheid om verworven welstand (het werk van haar eigen vlijtige handen), haar kinderen (de felle tila en de dromerige, besluiteloze jules) haar zorgen en toekomstverwachtingen, dit alles pakt ons en laat ons niet los tot wij het hele verhaal van teleurstelling en uiteindelijke vervulling hebben meegeleefd. De moeder – marie koenen prisma, 1959, nr. 472