nieuw boek, nog niet gelezen

verzendkosten + 3,21 €


Het verhaal gaat over een jongetje dat in een Belgisch dorpje woont samen met zijn ouders, twee zussen en twee broers. Hij is in het begin van het boek een jaar of zes. Zijn naam wordt in het hele boek niet genoemd.

Tante Roza is non en gaat als missionaire in 1946 naar China. Ze komt alleen thuis als ze het land wordt uitgezet of het té gevaarlijk wordt. Ze schrijft regelmatig brieven waarin ze vertelt over haar avontuurlijke en gevaarlijke leven. Moeder schrijft elke keer plichtsgetrouw haar schoonzus terug om te vertellen hoe het met de achtergebleven familie in België is. De brieven zijn een beetje afstandelijk en als tante bij hen komt logeren komt hij ook niet veel te weten over haarzelf en wat er nou precies in China is gebeurd. De familie praat soms op een wat geheimzinnige wijze over haar en wil niet altijd uitleggen waar het over gaat. Het jongetje wordt hierdoor erg nieuwsgierig en raakt gefascineerd door zijn raadselachtige tante.

De jongen beschrijft in het boek wat hij allemaal hoort over tante Roza. Hij weet niet veel over haar en probeert zoveel mogelijk te weten te komen. Uit stukken van gesprekken die hij opvangt maakt hij zijn eigen verhaal. Zo wordt de jongen langzaam ouder en kom je meer over Roza te weten. Aan het eind van het boek is de jongen zelf vader en kijkt met zijn jongste foto’s waar ook tante Roza op staat. Het kind heeft haar nog nooit of iets over haar gehoord en begint vragen te stellen. De vader vertelt wat er allemaal gebeurd is en zo kom je de waarheid te weten waar hij in het boek naar op zoek was.


De eerste keer dat de jongen zijn tante ontmoette, is als ze op last van de Chinese Volksrepubliek voorgoed het land wordt uitgezet. Ook na de communistische machtsovername was zij op haar post gebleven, maar na 4 jaar van heropvoeding, zelfbeschuldiging en hersenspoeling wordt ze als crimineel in Hong Kong over de grens gezet. Hij kende haar alleen van een foto van haar afscheidsfeest en de voorgelezen brieven. Hij had nooit begrepen wat er precies met haar aan de hand was. Ze zag er niet goed uit en zei ook niet veel. Er was een zuster (Irma) uit het klooster in Leefdaal meegekomen. Zij was in alles het tegenovergestelde van tante Roza. Zuster Irma had altijd veel te vertellen over haar missiewerk op de Antillen en zag er heel gezond en zelfs een beetje mollig uit. Later bleek dat tante er slecht aan toe was omdat ze door de Chinezen zo slecht behandeld is.

Na een herstelperiode die ze deels bij het gezin thuis doorbracht, en deels in een ziekenhuis was ze opnieuw vertrokken. Dit keer ging ze voor de missie naar India om een ziekenhuis op te bouwen. Bij haar vertrek zei ze tegen zijn ouders dat het afscheid waarschijnlijk voor goed zou zijn. Brieven zou ze blijven schrijven.

Onverwacht kwam ze toch nog een keer terug. Twee jaar na de dood van haar broer (de vader van de jongen). Ze blijft weer bij haar schoonzus logeren. Ze deelt haar familie mede dat ze deze keer echt weg zal blijven. Wat heeft ze hier nog te zoeken? De contacten zijn langzaam verminderd na de té lange tijd, ondanks de trouwe correspondentie met haar schoonzus. Zijn fascinatie voor zijn tante was weggesleten. Haar beeld is beschimmeld, De Gele Rivier is bevrozen.*