||boek: De visserkoning||Davidsfonds Romanreeks [616]

||door: Maria Jacques

||taal: nl
||jaar: 1978
||druk: ?
||pag.: 172p
||opm.: paperback|zo goed als nieuw|pagina 1 bevat notities

||isbn: 90-6152-075-4
||code: 1:000017

--- Over het boek (foto 1): De visserkoning ---

Onder invloed van een beeld, dat zij van haar overleden man kreeg, ondergaat een vrouw een reeks paranormale verschijnselen.

[bron: https--www.bibliotheek.nl]

Anne is een jonge vrouw wiens echtgenoot juist is overleden. Zij blijft achter met veel verdriet. Als ze op een dag Hugo's graf gaat bezoeken verneemt ze dat Hugo nog een kind had en aan hem en zijn moeder onderdak verleende. Anne vlucht weg voor Hugo's verleden en sluit zich op met haar herinneringen. Uiteindelijk beseft ze dat het zo niet verder kan en zoekt ze verbeten naar de waarheid over Hugo's verleden. Zo komt ze tot verassende ontdekkingen (Hugo had Suzanne in een dronken toestand verkracht en verminkt). Door deze ontdekkingen begrijpt ze Hugo, zijn onrust en zijn angstige liefde beter en kan ze verder leven.

Personages:

het hoofdpersonage:

• Anne is de protagonist. Ze is een introvert want ze uit haar gevoelens zeer weinig. Ook is ze soms egocentrisch en verdiept ze zich in haar eigen verdriet. Ze mist haar overleden echtgenoot en wil hem waanzinnig graag terug. Zozeer zelfs dat ze hem in allerhande dingen ziet (bvb in het beeld van de visserkoning). Anne is soms zeer radicaal in haar beslissingen. Eerst wil ze niets over Hugo's verleden weten maar later zoekt ze er verbeten naar. Ze is een round character. In het begin is ze verbitterd en treurig en wil ze niets vernemen over Hugo's verleden. Later gaat ze hardnekkig opzoek naar dat verleden en leert ze Hugo begrijpen zodat ze hem kan loslaten en verder leven als een gelukkige vrouw.
• Anne wordt tegengewerkt door de priester, Martial (=antagonist) die haar situatie niet kent en haar veroordeelt omdat ze niet op Hugo's begrafenis was. Anne kan dit niet verdragen en antwoordt hem bruusk (pag. 95).
• Anne wordt geholpen door Philippe, (=tritagonist) die haar helpt wanner ze op zoek is naar Hugo's verleden. Hij beantwoordt rustig en eerlijk al haar vragen, zelfs brutale vragen (pag. 162: Was jij de vriend die samen met Hugo het meisje Suzanne aanrandde?).
• Ook Minou, zijn vrouw is een tritagonist want zij beantwoordt Anne's eerste vragen over Hugo's verleden.
• Ook Stefaan is een tritagonist want hij helpt haar de geschiedenis van de visserkoning achterhalen, hoewel hij er niet in gelooft. Ook is hij een vriend voor Anne en kan ze goed met hem praten.
• Suanne is een tritagonist want ook zij beantwoordt Anne's vragen over Hugo's verleden.

Kerngedachte

Na de dood van een geliefd iemand moet je die dood verwerken en niet opkroppen.

Ruimte

Het verhaal speelt zich voornamelijk af in Anne's nieuwe huis. De ruimte is soms symbolisch bvb als Anne in de mist loopt te zoeken naar haar auto, voelt ze zich ellendig: pag. 152: ze werd nerveus en lastig "Indien het nog wat duurde zou ze misselijk worden." Of bvb wanneer ze thuis is en een roze licht naar binnen schijnt voelt ze zich goed: pag. 119: "Ze voelde een aanwezigheid die op een eigenaardige wijze tegelijkertijd rondom en in haar was. Bijna vleiend en liefkozend, als licht en warmte."

Omslagtekening

Op de kaft staat Anne afgebeeld samen met een schaduw: haar overleden man, Hugo.

Hoofdthema

Hoe mensen moeten verder leven na de dood van een geliefd iemand en hoe ze die dood verwerken.

Nevenonderwerpen

- Is er leven na de dood?: ook Anne worstelde met die vraag maar gelooft uiteindelijk in een leven na de dood.
- Kan je iemand anders liefhebben kort na de dood van een dierbaar iemand? Anne kan dit niet; ze kan Philippe niet liefhebben omdat ze nog verliefd is op Hugo.
- De verbondenheid van mens en dier: Anne voelt zich erg verbonden met Dobbie; hij is als een vriend voor haar.

Titelverklaring

De visserkoning: Hugo is de visserkoning: hij is iemand die een fout begaan heeft in het verleden en daarvoor hard geboet heeft. Uiteindelijk vindt hij vergeving en kan hij verder leven.

Stijl

De taal die de schrijver gebruikt is vlot en poëtisch met veel beeldspraak. Hij gebruikt niet veel moeilijke woorden: bijvoorbeeld pag. 120: ze was niet alleen. De mist trok gedeeltelijk weg en vormde een warm nest rondom de zetels, waarvan ze de fluwelen ribbels haarscherp waarnam. De zinnen zijn meestal eenvoudig van structuur. Bijvoorbeeld pag. 28: zoveel schoonheid "De man heette Stefaan Segers. Anne vond hem fysisch niet bepaald een superman."

Tijd

Het verhaal begint wanner Anne intrekt in haar nieuwe huis intrekt en eindigt 3 jaar na Hugo's overlijden. De vertelde tijd is dus ongeveer drie jaar. Het verhaal wordt met tijdsprongen verteld. We krijgen verschillende flashbacks wanner Anne terugdenkt aan haar leven met Hugo.

Vertelstandpunt

Het verhaal wordt verteld in de hijvorm. Bvb: Ze zweeg ontredderd (pag. 162) Het verhaal is geschreven vanuit een personeel standpunt. De schrijver bekijkt alles vanuit Anne's ogen. We krijgen haar gevoelens én gedachten. Van de andere personages krijgen we enkel de handelingen.

• Een voorbeeld van Anne's gevoelens: pag. 150: Ze wenste begrip en klaarheid. Geen vertedering. Ze besefte dat ze de situatie nogal simplistisch samenvatte.
• Een voorbeeld van een handeling van een ander personage: pag. 48: Stefaan trok zijn lange neus op en zei: "Ik denk dat jij dringend aan vakantie toe bent. Wanneer vertrek je?"

Eigen mening

Ik heb het boek graag gelezen hoewel ik in het begin met tegenzin las. Dit was omdat ik vond dat Anne zich nutteloos wikkelde in zelfbeklag en omdat ik het langdradig vond. Maar naar mate ik verder las en Anne begon aan haar speurtocht naar Hugo's verleden raakte ik geboeid en leefde ik met Anne mee omdat ik haar in de loop van het verhaal beter leerde kennen. Ik vond het mooi dat Anne door haar sterke liefde voor Hugo zelfs ontmoetingen met hem heeft. Dit was op pagina 119-125 en op pagina 127-134.

[bron: http--leerlingen.com/huiswerk/auteur/maria-jacques/boekverslag/de-visserkoning/25521]

--- Over (foto 2): Maria Jacques ---

Maria Jacques werd geboren in 1928 in Kessel-Lo. Na haar Grieks-Latijnse humaniorastudies, studeerde ze Politieke Sociale Wetenschappen aan de K.U. Leuven. Van 1952 tot 1970 was ze hoofdredactrice van het tijdschrift Dageraad. Later werd ze hoofdredactrice van het KAV-blad Vrouw en Wereld. Tussen 1961 en 2001 publiceerde ze werken van uiteenlopende aard: jeugdboeken, reisverhalen, detectives, science-fiction, historische en magisch-realistische romans. Haar werk werd herhaaldelijk bekroond.

[bron: https--www.davidsfonds.be]

Maria Jacques - Kessel-Lo, 15 maart 1928 - Leuven, 10 februari 2009

Maria Jacques is een schrijfster van historische jeugdromans. Daarnaast schreef ze ook reisverhalen, magisch realistische romans, detectives en sciencefiction. Ze was een hele carrière actief als hoofdredactrice van de KAV bewegingsbladen, eerst bij het tijdschrift 'Dageraad', later bij 'Vrouw en Wereld'. Free-lance journaliste voor toerisme en film; Lector bij enkele uitgeverijen.

15 maart 1928: Maria Jacques werd geboren in Kessel-Lo.
1939-1945: Grieks-Latijnse humaniora aan het Paridaensinstituut.
1945-1950: Licentiate Sociale Wetenschappen en Journalistiek aan de K.U.Leuven.
1952 tot 1970: Hoofdredactrice van het tijdschrift 'Dageraad'.
1961: Debuteerde met een detectiveroman De haan is dood.
1970-1988: Hoofdredactrice van het KAV-blad 'Vrouw en Wereld'.

Haar grote successen als schrijfster kende ze vooral in het genre van de (historische) jeugdroman, zoals De meester van de bijen (Davidsfonds, 1985) en Licht uit, deur dicht (Averbode, 1992). Daarnaast schreef ze ook reisverhalen, magisch realistische romans, (nog meer) detectives en sciencefiction. Dat ze veel gelezen werd, daarvan getuigen de oplagen: Van 'De vrouwen van het hof' werden 15.000 exemplaren verkocht en van 'De heuvel van Meesen' 7.000.

Jacques' werk werd ook enkele malen bekroond - zo ontving ze in 1994 de Jacob van Maerlant-prijs voor Indiaan met blanke voet.

1988: Met pensioen.
2005: Publicatie van haar laatste roman, Cirkels van graan.

10 februari 2009: Overlijden van Maria Jacques te Leuven op 81-jarige leeftijd.

BEKRONINGEN

• 1961: literaire Reinaertprijs voor De haan is dood.
• 1970: Persprijs DDT voor toeristische reportages voor Bim bam Beieren
• 1973: literaire Reinaertprijs voor Morgen is blond (SF-roman);
• 1994: de Jacob van Maerlant-prijs voor Indiaan met blanke voet.
• 1995: de Daan Inghelramprijs van de stad Blankenberge voor de historische roman De vrouwen van het hof.

GERAADPLEEGDE BRONNEN

Websites

• Davidsfonds - Maria Jacques
• De Morgen Kunst & Literatuur - Schrijfster Maria Jacques overleden
• Maria Jacques: (een interview met de schrijfster op de website van de KAV).
• Jacques, Maria (1928-2009) - Odis

SMAAKMAKER

Uit: De schreeuw van Katelijne.

Uitgangspunt van het boek is het historische feit dat in 1543 o.a. 2 vrouwen, Katelijn en Antonia er veroordeeld werden 'tot den put' d.w.z. ze werden levend begraven op de Grote Markt, dit om hun geloof in de nieuwe leer van Luther. Hun wrede dood wordt snel vergeten. Gewist uit het collectieve geheugen van de stad.

[bron: Maria Jacques op boekbesprekingen.nl]

Enkele stukjes :

"Uit de geschriften van Luther: "Mannen hebben brede schouders en smalle heupen. Vandaar dat zij meer verstand hebben dan vrouwen, die smalle schouders en brede heupen hebben en een groot achterste om thuis te zitten. Want vrouwen horen thuis te zijn, het huishouden te doen, kinderen te baren en groot te brengen. Ze moeten niet denken dat ze boven de mannen staan, maar ze moeten hen dienen en onderworpen zijn."

...

Elisabet was voorzichtig en gaf geen verklaring voor haar terughoudendheid. Ze wist maar al te goed dat ze als vroedvrouw in de gaten werd gehouden. Door de mannelijke geneesheren die haar als een concurrente zagen en haar werkterrein wilden inpalmen. Door sommige geestelijken die beweerden dat vroedvrouwen een verbond met de duivel hadden en hem ongeboren kinderen offerden. In de voorbije jaren waren herhaaldelijk vroedvrouwen als heks veroordeeld tot de brandstapel. Er speelde zoveel mee. De oerangst van de man voor de donkere vrouwengeheimen, die ze niet begrepen. De grote kindersterfte, waarbij wantrouwige ouders de vroedvrouw als schuldige aanwezen. De beschuldiging dat vroedvrouwen het bloed van ongedoopte kinderen afstonden aan heksen die er hun toverbrouwsel mee samenstelden. Elisabet was voorzichtig. Over drie maanden zou ze deze gekraakte vrouw een drankje geven dat haar een tijd onvruchtbaar maakte. Dat kon niemand controleren.

...

'Ik wou - dat de wereld alleen uit vrouwen bestond', zei ze plots heftig. Het ontsnapte haar. Antonia staarde haar aan. 'Ik soms ook. Maar zo is de wereld niet geschapen.' 'Nee.' Ze mediteerden in stilte over de onbegrijpelijke wil van God, die de mannen zo zwaar beproefde met hun vele tekortkomingen.

...

Antonia was een geboren leidster. Maar de avonturier Joost van Honsberghen manoeuvreerde tot hij het gezag van de hervormden van Loven in handen kreeg. Dat hield hij een tijdlang vol. De talrijke gecultiveerde leden werden zijn wilde optreden beu en zetten hem aan de deur. De vrouwen haalden gedeeltelijk hun slag thuis. Antonia behield de taak die ze had: bijeenkomsten organiseren in haar huis. Meer kansen kreeg ze niet. Leidinggeven was en bleef een mannenzaak.

...

'Ik zie ook geen uitweg.' Katelijn staarde somber voor zich uit. Er was inderdaad geen uitweg. Geen van de vier vrouwen was financieel onafhankelijk. Hoe moesten ze zich weren in een wereld waar mannen de regels maakten? De vrouwengilden die zich met het vervaardigen van wol en linnen bezighielden, werden door de mannengilden verdrongen. Als een vrouw toch werk had, verdiende ze minder dan de helft van het loon van een man.

...

Vrouw waar sta je? Je hebt een dienende taak. Waar dan ook. Hoofd buigen en zwijgen. Je opdracht ligt in het gezin. Kinderen op de wereld zetten en je man ter wille zijn. Als je geluk hebt, word je gerespecteerd. Of je wordt gebruikt. Misbruikt. Heb je artistieke gaven? Dan mogen die aan bod komen binnen de vier muren van je huis. Teken maar, Katelijn, en geef je gaven door aan je zonen. Zing maar, Antonia, maar laat je mooie altstem nooit klinken buiten de muren van je woning of de kerk. Genees je zieken, Elisabet, breng kinderen op de wereld, maar geef de moeders geen mysterieuze kruiden om niet zwanger te worden.

...

"... De twee vrouwen Van Roesmaele en Metsys worden veroordeeld 'met den put', de wettelijke straf voor vrouwelijke ketters. Uit respect voor de overleden echtgenoot van Van Roesmaele, zal haar lichaam niet in een massagraf maar op een gewijd kerkhof begraven worden."

De rechters! Ze hadden recht gesproken, toegevingen gedaan en toch hun principes hooggehouden. Ze vonden het vanzelfsprekend dat de maatstaven voor vrouwen strenger waren dan voor mannen."

BIBLIOGRAFIE

De gegevens van deze bibliografie werden onder meer nagekeken bij

• Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience - Antwerpen
• Koninklijke Bibliotheek van België -Brussel / Bibliothèque Royale de Belgique - Bruxelles.
• Piet Devos: Van reuzen tot dwergen. Bibliografie - Vlaamse schrijvers in de 20ste eeuw - Eerste drukken. Kortrijk, eigen beheer 2007

[bron: https--schrijversgewijs.be/schrijvers/jacques-maria]