||boek: de gewervelde dieren 1-2|De evolutie der gewervelde dieren in de loop van vijhonderd miljoen jaren|AULA [466]

||door: Aula, A.S. Romer

||taal: nl
||jaar: 1971
||druk: ?
||pag.: 384p
||opm.: pocket|zo goed als nieuw|vergeeld

||isbn: 90-274-5212-1
||code: 1:002417

Dit is enkel deel 1 van het 2-delig combo!

--- Over het boek (foto 1): de gewervelde dieren 1-2 ---

Alfred Sherwood Romer (born Dec. 28, 1894, White Plains, N.Y., U.S. - died Nov. 5, 1973, Cambridge, Mass.) U.S. paleontologist widely known for his concepts of evolutionary history of vertebrate animals. The explicit use of comparative anatomy and embryology in studies of fossil vertebrates underlies his major contributions to biology.

Youth and education

Romer's early life and schooling gave no indication of the direction his career was to follow. His father, a newspaper man, moved frequently, and young Alfred's early days were unsettled. In 1909, when he returned to White Plains to live with his father's mother, a more stable phase of his youth began, though the family was poor. A rather timid boy, he found adjustment to the new environment difficult. In high school, however, he found a place among his peers. A trait that was to dominate his life emerged - an urge to improve things by becoming involved.

Faces of Science

In 1913, after a year of doing odd jobs to earn money for college, Romer, entirely on his own and against family tradition, entered Amherst College. He financed his way in college with the help of a scholarship, various kinds of work, and loans from his college fraternity. History and German literature were his major subjects of study, but he liberally sampled courses in other disciplines. Early in his career, while in New York City, young Romer visited the American Museum of Natural History, and its dinosaur exhibits sparked his interest in fossils. After taking a course in evolution under Frederic B. Loomis to fulfill a science requirement, Romer knew what he wanted to do.

Graduation in 1917, during World War I, found him restless. He joined the American Field Service in France and in the autumn of that year enlisted in the United States Army. On his return to the U.S. in 1919, he entered graduate school at Columbia University to work under William K. Gregory. Romer completed the work for his Ph.D. in two years and produced a thesis that remains a classic in comparative myology, the study of musculature. With others who were students at Columbia at about this time, Romer was deeply influenced by Gregory and helped to spread his ideas, establishing a school of comparative anatomy, functional anatomy, and evolution that still prevails.

Scientific career

After two years as instructor of anatomy at Bellevue Hospital Medical College in New York City, Romer became associate professor in the department of geology and paleontology at the University of Chicago. There he encountered fine collections of Late Paleozoic fossil fishes, amphibians, and reptiles, which set the course for much of his later fieldwork and scientific studies.

Early in his career at Chicago, Romer met and married Ruth Hibbard, who bore him three children and was his companion in fieldwork and travel. Vertebrate Paleontology appeared in 1933. In its three editions, this book shaped much of the thinking in the subject for several decades. After 11 years at Chicago, marred only by the problem of training biologically oriented graduate students in a geology department, Romer went to Harvard University as professor of biology in 1934.

His early propensity for leadership emerged when he became director of the biological laboratories in 1945 and of the Museum of Comparative Zoology in 1946. The museum flourished under his guidance.

Romer's scientific career prospered at Harvard with the publication of Review of the Pelycosauria (1940), The Vertebrate Body (1949), The Osteology of the Reptiles (1956), and numerous research papers. The Vertebrate Body is a comprehensive textbook of comparative anatomy, widely used in colleges and universities throughout the United States. The Pelycosauria and Osteology treat various aspects of reptilian evolution. Honours began to come to him - honorary degrees, memberships in foreign societies, and medals. Most important to him, however, was the less renowned Society of Vertebrate Paleontology, which he nurtured through its infancy, becoming its first president after it had become formally established in 1940. Later he initiated action that led to the establishment of the Vertebrate Morphology Section of the American Society of Zoologists. He accepted the presidency of the XIVth International Zoological Congress, which met in Washington, D.C., in 1963. He had long since been elected a member of the National Academy of Sciences of the United States. In 1929 and in 1956, he made trips to South Africa and Argentina to collect fossils. Despite the pace of his life - teaching, travel, administration, scientific study, and honours - Romer remained a relaxed, affable man, with a quiet wit and charm, always in demand as a lecturer. His rigorous dedication and depth of knowledge often emerged from light, colloquial presentations and an informal style.

Romer retired from Harvard in 1965 and, with characteristic energy, used his leisure for world travel, fossil collecting, lecturing, attending conferences, and visiting museums. He continued to write scientific papers, and his studies extended the understanding of the course of evolution of the lower vertebrates. His basically conservative approach focussed attention upon the significance of form and function in relation to environment as the key to evolutionary progress. Documentation of the slowly changing flow through time, as envisaged by Darwin, emerges clearly from Romer's studies of the evolution of extinct fishes, amphibians, and reptiles.

Romer devoted a lifetime of research to the evolution of the vertebrates, with evidence drawn from comparative anatomy, embryology, and particularly paleontology. For many years he collected fossils of fishes, amphibians, and reptiles from geological deposits in Texas dating to the Permian Period. Close attention to anatomical adaptations as responses to environmental change characterized his method. He traced fundamental changes in structure and function that have occurred during the evolution of fishes to primitive land vertebrates and during the subsequent radiation of these vertebrates into modern amphibians, reptiles, and mammals.

Everett C. Olson [source: https--www.britannica.com/biography/Alfred-Sherwood-Romer#ref191205]

An important extension of my personal library [2022-03-24]

Binding and all pages as if brand new. I purchased this book because I used the abridged version at Purdue. One of my hobbies as a citizen scientist is paleo anthropology. It just interests me beyond belief. This complete version of Romer fills in the blanks that I missed in undergraduate. Thank you!

James A Karlowicz [source: https--www.amazon.com.be]

Never surpassed [2014-02-17]

If you want a detailed overview of vertebrate anatomy with an evolutionary perspective, this is the one to go for. Written by one of the greatest palaeontologists of the 20th century.

Peter Shellis [source: https--www.amazon.com.be]

--- Over (foto 2): Aula ---

De Aula-reeks is een populair-wetenschappelijke boekenreeks die in 1957 werd gestart door Uitgeverij Het Spectrum in Utrecht als wetenschappelijkere versie van de Prisma Pockets naar het voorbeeld van de Engelse Pelican Books. De reeks omvatte ruim 700 pockets over mens- en natuurwetenschappen, kunst en filosofie.

Het betreft de volgende uitgaven:

...

[bron: wikipedia]

--- Over (foto 3): A.S. Romer ---

Alfred Sherwood Romer (White Plains, 28 december 1894 - 5 november 1973)[1][2] was een Amerikaanse paleontoloog en bioloog en een specialist in de evolutie van gewervelde dieren.

Biografie

Alfred Romer werd geboren als zoon van Harry Houston Romer en zijn vrouw Evalyn Sherwood. Hij werd opgeleid aan de White Plains High School.

Hij studeerde aan het Amherst College voor zijn Bachelor of Science Honours-graad in biologie, daarna aan de Columbia University voor een Master of Science in biologie en een doctoraat in zoölogie in 1921. Romer trad in 1923 toe tot de afdeling geologie en paleontologie aan de University of Chicago als hoogleraar. Hij was een actief onderzoeker en docent. Zijn verzamelprogramma voegde belangrijke paleozoïsche exemplaren toe aan het Walker Museum of Paleontology in Chicago. In 1934 werd hij benoemd tot hoogleraar biologie aan de Harvard University. In 1946 werd hij directeur van het Harvard Museum of Comparative Zoology (MCZ). In 1954 ontving Romer de Mary Clark Thompson-medaille van de National Academy of Sciences. In 1956 ontving hij de Daniel Giraud Elliot-medaille van de Academie. In 1961 ontving Romer de Golden Plate Award van de American Academy of Achievement.

Evolutionair onderzoek

Romer was een fervent praktisch student van de evolutie van gewervelde dieren. Door feiten uit de paleontologie, vergelijkende anatomie en embryologie te vergelijken, leerde hij de fundamentele structurele en functionele veranderingen die plaatsvonden tijdens de evolutie van vissen tot voorouderlijke gewervelde landdieren en van deze tot alle andere tetrapoden. Hij benadrukte altijd de evolutionaire betekenis van de relatie tussen vorm en functie van dieren en hun omgeving.

Met zijn leerboek Vertebrate Paleontology legde Romer de basis voor de traditionele classificatie van gewervelde dieren. Hij bracht de toen wijdverbreide taxonomie van de verschillende gewervelde groepen samen en combineerde ze in één enkel schema, met de nadruk op ordelijkheid en overzicht. Op basis van zijn onderzoek naar vroege amfibieën reorganiseerde hij de labyrinthodontia. De classificatie van Romer is gevolgd door vele latere auteurs, met name Robert L. Carroll, en is nog steeds in gebruik.

Geschil over het skelet van Kronosaurus queenslandicus

Voorafgaand aan Romers ambtstermijn als MCZ-directeur stuurde het museum in 1931-1932 een expeditie naar Australië om exemplaren te verzamelen en levende dieren te bestuderen. Toenmalig afgestudeerde student William E. Schevill, de fossielenliefhebber van het team, bleef daarna in Australië en kreeg in de winter van 1932 te horen van de boer R.W.H. Thomas van rotsen op zijn terrein in de buurt van Hughenden, waar iets vreemds uitstak. De rotsen waren kalksteenknobbeltjes die het meest complete skelet van een ooit ontdekte Kronosaurus bevatten. Nadat hij de knobbeltjes uit de grond had gehaald door middel van springstof (in kleinere stukken met een gewicht van ongeveer vier ton), verscheepte William Schevill de fossielen terug naar Harvard voor onderzoek en voorbereiding. De schedel, die overeenkwam met het holotype kaakfragment van K. queenslandicus, werd meteen voorbereid, maar door tijd- en budgetbeperkingen werd de restauratie van het bijna volledige skelet 20 jaar uitgesteld, waarvan de meeste botten niet opgegraven bleven in de kalksteenblokken. Het werk werd hervat toen het materiaal onder de aandacht kwam van de industrieel, filantroop en oprichter Godfrey Lowell Cabot van de Cabot Corporation uit Boston, die toen in de negentig was maar al van kinds af aan geïnteresseerd was in zeeslangen.

Hij had Dr. Romer eerder ondervraagd over het bestaan en de rapporten van zeeslangen, en het kwam in Romer op om Mr. Cabot te vertellen over het skelet in de museumkast. Godfrey Cabot vroeg hoeveel een restauratie zou kosten, waarop Romer antwoordde: 'Oh, ongeveer $ 10.000.' Romer was misschien niet serieus, maar de filantroop stuurde kort daarna een cheque voor dat bedrag. Twee jaar en meer dan $ 10.000 later, na het zorgvuldige werk van de museumvoorbereiders, werd het gerestaureerde en gemonteerde skelet in 1959 tentoongesteld in Harvard. Echter, Dr. Romer en MCZ-voorbereider Arnold Lewis bevestigden datzelfde jaar in het tijdschrift Breviora van de instelling dat erosie een behoorlijk deel van dit eens complete en gearticuleerde skelet had vernietigd, zodat ongeveer een derde van het tentoongestelde exemplaar gipsrestauratie is. Ook bleven de oorspronkelijke botten gelaagd in gips; hoewel dit de fossielen veilig hield, maakte het het voor paleontologen moeilijk om ze te bestuderen. Dit was een factor in de daaropvolgende controverse over de ware grootte van de Kronosaurus queenslandicus.

Afmetingen

Schattingen van de lichaamslengte, grotendeels gebaseerd op de Harvard-reconstructie uit 1959, hadden eerder de totale lengte van Kronosaurus op 12,8 meter gezet. Recentere studies die fossiele exemplaren van Kronosaurus vergeleken met andere pliosauriërs suggereren echter dat de Harvard-reconstructie mogelijk te veel wervels bevatte, om de eerdere schatting te overdrijven, met de werkelijke lengte waarschijnlijk slechts 9 tot 10,5 meter.

Overlijden

Alfred Romer overleed in november 1973 op 78-jarige leeftijd.

Naamgenoten

Ter ere van Alfred Romer werden verschillende taxonomische patroniemen gegeven in dieren:

• Romeriida is de naam voor een clade die de diapsiden en hun naaste verwanten bevat.
• Romeria is een geslacht van vroege captorhinida.
• Romeriscus is een geslacht uit het vroege Pennsylvania (Laat-Carboon) dat aanvankelijk werd beschreven als de oudst bekende amniote, maar dit komt omdat limnoscelids in die tijd door sommige auteurs als amnioten werden beschouwd. Een daaropvolgende studie toonde aan dat het fossiel geen diagnostische kenmerken heeft en alleen aan Tetrapoda kan worden toegeschreven.
• Dromomeron romeri is een soort van niet-dinosaurische dinosauromorpha die in juli 2007 werd genoemd. De geslachtsnaam betekent 'rennend dijbeen' en de soortnaam eert de paleontoloog, een sleutelfiguur in het evolutieonderzoek. De vondst van deze fossielen werd geprezen als een doorbraak, die aantoonde dat dinosauriërs en andere dinosauromorfen zo lang als 15 tot 20 miljoen jaar samenleefden.

De kloof van Romer

Romer was de eerste die de kloof in het fossielenbestand tussen de tetrapoden van het Devoon en de latere Carboonperiode herkende, een kloof die sinds 1995 de naam Romer's kloof draagt.

Romerogram

Een romerogram van de gewervelde dieren op klasniveau, waarbij de breedte van de spindels het aantal families aangeeft.

Een romerogram, ook wel spindeldiagram of bellendiagram genoemd, is een diagram dat populair is geworden door Alfred Romer. Het vertegenwoordigt taxonomische diversiteit (horizontale breedte) tegen de geologische tijd (verticale as) om de variatie in overvloed van verschillende taxa door de tijd weer te geven.

[bron: wikipedia]