Een man wiens longen volledig zijn aangetast door longkanker, wordt naar huis gestuurd om daar te sterven. Hij heeft te horen gekregen dat de medische wetenschap niets meer voor hem kan doen. Zes maanden later komt hij weer bij de arts, zonder een spoortje van kanker.

Een jonge vrouw, diabetica en kettingrookster, ligt buiten bewustzijn aan de hartbewaking na een zware hartaanval. Haar arts is bezorgd omdat haar hartfunctie hard achteruitgaat en hij niets meer voor haar kan doen. De volgende morgen is ze echter weer wakker en praat ze, duidelijk op weg naar herstel.

Een neurochirurg deelt de diepbedroefde ouders mee dat hun zoon, die in coma ligt na een motorongeluk en die ernstige verwondingen aan het hoofd heeft, nooit meer uit zijn coma zal ontwaken. Hij maakt het nu goed.

De meeste artsen die ik ken, kennen wel een paar van dergelijke gevallen van spontane genezing. Als er gericht naar wordt gezocht, zullen er nog veel meer gevallen bekend worden, maar er zijn maar weinig medische wetenschappers die dat doen. Voor de meeste artsen zijn dergelijke gevallen verhaaltjes die niet serieus worden genomen en waar geen onderzoek naar wordt gedaan. Ze worden niet beschouwd als bronnen van informatie over de mogelijkheid van het lichaam om zichzelf te genezen.

Inmiddels is de moderne geneeskunde zo duur geworden dat die de economie van veel rijke landen onder druk heeft gezet en dat medische zorg buiten het bereik van een groot deel van de wereldbevolking is gekomen. In veel landen debatteren politici over de manier waarop de gezondheidszorg moet worden betaald. Daarbij zijn ze zich niet bewust van de filosofische discussie over de ware aard van de gezondheidszorg die al eeuwen gaande is. Artsen zijn van mening dat gezondheid alleen kan worden bereikt door interventie van buitenaf, op welke wijze dan ook. Voorstanders van natuurlijke gezondheidsleer blijven daarentegen bij hun standpunt dat gezondheid het resultaat is van een leven in harmonie met de natuurwetten.