||boek: Beknopte geschiedenis der wijsbegeerte|Een practisch opgezet Nederlands handboek van de geschiedenis der wijsbegeerte|Dubbele Antilope Reeks [10]

||door: Bernard Delfgaauw

||taal: nl
||jaar: 1969
||druk: 8e druk, bewerkte
||pag.: 160p
||opm.: pocket|zo goed als nieuw|gekaft

||isbn: N/A
||code: 1:001135

--- Over het boek (foto 1): Beknopte geschiedenis der wijsbegeerte ---

Dit boek is een heruitgave in gewijzigde uitvoering van Delfgaauws onvolprezen Beknopte geschiedenis der wijsbegeerte (veertien drukken sinds 1951), aangevuld met een geheel nieuw, door Frans van Peperstraten geschreven, overzicht van de wijsbegeerte der 20e eeuw. Van de filosofische overzichtswerken van Bernard Delfgaauw werden in de afgelopen decennia meer dan 60.000 exemplaren verkocht. Meerdere generaties studenten zijn met deze zeer handzame en overzichtelijke werkjes 'grootgebracht'. Ook verschenen er vertalingen in het Engels, Duits, Spaans en Italiaans. Mede dankzij de medewerking van de Tilburgse filosoof Frans van Peperstraten kan nu eindelijk aan de grote vraag naar heruitgave beantwoord worden. Ter vervanging van Delfgaauws Wijsbegeerte van de 20e eeuw, afzonderlijk verschenen als aanvulling op de Beknopte geschiedenis (overzicht tot en met de 19e eeuw), schreef hij een volledig nieuwe geschiedenis van de 20e-eeuwse wijsbegeerte. Deze werd met Delfgaáuws overzicht van de Oudheid tot en met de 19e eeuw samengevoegd tot één complete geschiedenis van de Westerse filosofie.

Een beknopt, overzichtelijk, wetenschappelijk en didactisch verantwoord handboek, dat voor iedere geïnteresseerde toegankelijk is.

[bron: https--www.bol.com]

In 1951 publiceerde Bernard Delfgaauw (1912-1993) zijn 'Beknopte geschiedenis van de wijsbegeerte'. Dit boek beleefde een enorm succes. Enkele generaties studenten in binnen- en buitenland hebben het bestudeerd. In 1957 publiceerde hij het vervolg 'Wijsbegeerte van de 20e eeuw'. Ook dit beleefde vele herdrukken, maar behoefde mettertijd uiteraard een grondige herziening. Deze publicatie bevat de ongewijzigde herdruk van 1988 van de 'Beknopte geschiedenis'. Ter vervanging van de 'Wijsbegeerte van de 20e eeuw' schreef Frans van Peperstraten, verbonden aan de Faculteit der Wijsbegeerte van de KUB, een volledige nieuwe geschiedenis van de wijsbegeerte van de 20e eeuw. Deze maakt de kleine helft uit van het geheel. De betekenis van het werk van Delfgaauw staat buiten kijf en wettigt volledig een heruitgave. In al zijn beknoptheid is zijn boek goed leesbaar, helder en getuigend van een indrukwekkende beheersing van de stof. De aanvulling van Van Peperstraten sluit heel goed aan bij het werk van Delfgaauw en is als eerste, oriënterende inleiding in de moderne wijsbegeerte van het Westen zeer geslaagd. De bibliografie is verantwoord, maar evenzeer beknopt.

[bron: nbd biblion]

In 150 pagina's de geschiedenis van de filosofie vanaf de voor-socialistische wijsbegeerte tot en met de 19e eeuwse filosofie beknopt weergeven is een kunst apart. Daarin is de auteur geslaagd.

Kort en zakelijk worden alleen de hoofdfiguren behandeld en worden de grote lijnen aangegeven. Aan het begin een korte bibliografie - t.o.v. de vorige druk bijgewerkt - en aan het eind een namenregister.

Samen met Delfgaauw's "De wijsbegeerte van de 20e eeuw" vormt deze publikatie een goede inleiding in de filosofie. Voor veel studenten verplichte tentamenstof bij het college Inleiding tot de geschiedenis van de filosofie.

[bron: https--www.tweedehandschristelijkeboeken.nl/winkel/wetenschap/beknopte-geschiedenis-wijsbegeerte-dr-bernard-delfgaauw-9e-druk]

--- Over (foto 2): Bernard Delfgaauw ---

Bernardus Maria Ignatius Delfgaauw (Amsterdam, 24 november 1912 - Haren (Groningen), 20 augustus 1993) was een Nederlands filosoof. Delfgaauw studeerde Nederlands, geschiedenis, filosofie en Hebreeuws aan de Universiteit van Amsterdam.

In 1947 promoveerde Delfgaauw op het proefschrift Het spiritualistisch existentialisme van Louis Lavelle. Hij was vervolgens leraar Nederlands en Hebreeuws aan het Triniteitslyceum in Haarlem en privaatdocent existentiefilosofie aan de Universiteit van Amsterdam. In 1961 werd hij benoemd tot hoogleraar filosofie aan de Rijksuniversiteit Groningen, een functie die hij tot en met 1982 vervulde.

In 1951 publiceerde Delfgaauw zijn Beknopte geschiedenis van de wijsbegeerte. Dit boek beleefde een enorm succes. Enkele generaties studenten in binnen- en buitenland hebben het bestudeerd. In 1957 publiceerde hij het vervolg, Wijsbegeerte van de 20e eeuw. Ook dit beleefde vele herdrukken en is later door Frans van Peperstraten aangevuld.

Delfgaauw speelde een bijzondere rol na het verbod in 1967 op de leuze: 'Johnson moordenaar'. Johnson was een van de Amerikaanse presidenten die oorlog voerde tegen Vietnam. De leuze werd verboden omdat zij een belediging inhield voor een bevriend staatshoofd. (Overigens werd op demonstraties het verbod ludiek omzeild door middel van de slogan "Johnson molenaar".) Delfgaauw bracht uitkomst door het protest te herformuleren: "Gemeten naar de maatstaven van Neurenberg en Tokio zijn Johnson, zijn naaste medewerkers en generaals oorlogsmisdadigers" ('Neurenberg' en 'Tokio' verwijzen naar oorlogstribunalen). Hij werd voor die uitspraak niet vervolgd. Toen echter in maart 1968 het Provo-blad 'God, Nederland & Oranje' een cartoon van Delfgaauw plaatste, met in grote letters 'Johnson moordenaar' in een tekstballon, werd het blad in beslag genomen.

Werken van Delfgaauw

• Nut en methode van Ruusbroec-vertaling, in "Annuarium der Roomsch-Katholieke Studenten in Nederland", jaargang 1937.
• Het spiritualistisch existentialisme van Louis Lavelle, proefschrift Universiteit van Amsterdam, Noord-Hollandsche Uitgeversmaatschappij, 1947.
• Wat is existentialisme? Amsterdam, Noord-Hollandsche Uitgeversmaatschappij, 1948.
• Heidegger en Sartre, in "Tijdschrift voor Philosophie", jaargang 1948.
• Vrijheid van denken, in "Kultuurleven", jaargang 1949, aflevering 2.
• Beknopte geschiedenis van de wijsbegeerte, Amsterdam, Het Wereldvenster, 1951.
• Waarom philosophie? Amsterdam, Van der Peet, 1954.
• De wijsbegeerte van de 20e eeuw, Baarn, Het Wereldvenster, 1957.
• Teilhard de Chardin, Baarn, Het Wereldvenster, 1961.
• Het vraagstuk van het materialisme, Baarn, Het Wereldvenster, 1961
• Geschiedenis en vooruitgang, Baarn, Het Wereldvenster, 1961.
• De jonge Marx, Baarn, Het Wereldvenster, 1962.
• Filosofische geschriften: Rudolf Eucken, Henri Bergson, Bertrand Russell (inl. door R.F. Beerling en Delfgaauw), Hasselt, Heideland, 1963.
• Aspecten van de Koude Oorlog, met bijdragen van Delfgaauw, Assen, Van Gorcum, 1964.
• Over de schreef : christendom en humanisme, communisme en democratie, Baarn, Het Wereldvenster, 1964.
• Evolutie en de filosofie, de biologie, de kosmos, co-auteur, Utrecht, Het Spectrum, 1967.
• Sexualiteit, pauselijk gezag, geweten, Baarn, Het Wereldvenster, 1969.
• Problemen en stromingen in de hedendaagse filosofie, in "Kultuurleven", jaargang 1972, p. 284 t/m 288.
• Morgen is het misschien zo ver, Baarn, Het Wereldvenster, 1973 (m.m.v. Delfgaauw)
• Vietnam: zijn verdragen vodjes papier? Baarn, Het Wereldvenster, 1975, ISBN 9029307463.
• De mythe van de astrologie, Baarn, Het Wereldvenster, 1976 (voorw. van Delfgaauw)
• Wat is existentialisme? Kierkegaard, Marcel, Jaspers, Heidegger, Sartre, Baarn, Het Wereldvenster, 1977, ISBN 9029306165.
• Thomas van Aquino : een kritische benadering van zijn filosofie, Bussum, Het Wereldvenster, 1980, ISBN 9029397314.
• Autobiografie, in "De filosofie van Bernard Delfgaauw", Bussum, Het Wereldvenster, 1982, ISBN 9029306297.
• Filosofie van de grammatica, Houten, Het Wereldvenster, 3 delen, 1984-1987.
• De wijsgerige Thomas : terugblik op het neothomisme, Baarn, Ambo, 1984.
• Thomas van Aquino : de wereld van een middeleeuws denker, Kampen, Kok, 1985.
• De nucleaire dreiging : er is geen weg naar vrede, vrede is de weg, red. met H. Grond, Kampen, Kok Agora, 1985.
• Philosophische Rede vom Menschen : Studien zur Anthropologie Helmuth Plessners (uitgegeven m.m.v. Delfgaauw), Frankfurt a.M., Lang, 1986.
• Van Descartes naar Kant, Kampen, Kok Agora, 1987.
• Filosofie als drijfzand : open brief aan Frits Staal, Kampen, Kok Agora, 1987.
• De (on)redelijkheid van het geloof : briefwisseling over een oude kwestie, Kampen, Kok Agora, 1987.
• Terug naar de werkelijkheid, Kampen, Kok Agora, 1988.
• Plicht en geluk, Kampen, Kok Agora, 1989.
• Kierkegaard en de twintigste eeuw, Kampen, Kok Agora, 1989.
• Zoeken naar het vaste punt, Kampen, Kok Agora, 1990.
• Filosofie van de vervreemding als vervreemding van de filosofie, Kampen, Kok Agora, 4 delen, 1987-1990.
• Denkwegen : Essays van Bernard Delfgaauw, Kampen, Kok Agora, 1992.
• De mens en zijn rechten : een wijsgerige benadering van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, Kampen, Kok Agora, 1993.

Vertalingen. (Alle tevens ingeleid en geannoteerd door Delfgaauw.)

• Thomas van Aquino: Over het zijnde en het wezen, Kampen, Kok, 1986.
• Immanuel Kant: De eeuwige vrede, Kampen, Kok, 1986.
• Immanuel Kant: Over de gemeenplaats: dat kan in theorie wel juist zijn, maar deugt niet voor de praktijk, Kampen, Kok, 1987.
• Immanuel Kant: Wat is Verlichting? Kampen, Kok, 1988.
• Immanuel Kant: De idee der geschiedenis, Kampen, Kok, 1988.
• Gabriel Marcel: Zijn en Hebben, Utrecht, Bijleveld, 1960 (vert. door E. Brongersma, ingeleid door Delfgaauw).

Over Delfgaauw

• De filosofie van Bernard Delfgaauw, ed. R. Bakker, H.G. Hubbeling, Bussum, Het Wereldvenster, 1982, ISBN 9029306297

[bron: wikipedia]

Bernardus Maria Ignatius Delfgaauw (1912-1993)

Bernard Delfgaauw werd geboren op 24 november 1912 te Amsterdam. Hij bezocht het Ignatiuscollege in zijn geboortestad en daarna het noviciaat van de Jezuieten in Grave, maar hij werd ongeschikt bevonden. Hij studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij in 1939 afstudeerde, met als bijvak Thomistische wijsbegeerte. Hij was toen overtuigd katholiek. De belangstelling voor Thomas van Aquino is hem zijn hele leven bijgebleven, al nam die de vorm aan van 'anarchistisch neothomisme', zoals een collega het typeerde. Zoals zoveel katholieke studenten en intellectuelen, die kritisch gingen staan tegenover hun milieu, zag hij geen andere mogelijkheid dan sympathie te voelen voor fascistische denkbeelden. Toen de katholieke kerk zich tegen het fascisme ging keren, veranderde dit. Studentenmoderatoren, bijv. J. van Heugten, probeerden studenten ervan los te maken. In de oorlog hield Delfgaauw een Duitse priester-deserteur in zijn huis verborgen.

Hij werd leraar Nederlands en Hebreeuws aan het Triniteitslyceum in Haarlem en promoveerde in 1947 op Het spiritualistisch existentialisme van Louis Lavelle. Zijn eigen Wat is existentialisme? had veel invloed. Hij werd privaat-docent en wetenschappelijk medewerker in Amsterdam en in 1961 hoogleraar wijsbegeerte en geschiedenis van de wijsbegeerte in Groningen. De wijsgerige overzichten die hij schreef waren verplichte stof voor generaties studenten. Hij onderging ook de invloed van Heidegger en de fenomenologie, van Theilhard de Chardin en van het marxisme. De relatie tussen filosofie en actualiteit was voor hem wezenlijk. De wereld wordt steeds en telkens nu gevormd. Daarom is richting geven aan de geschiedenis noodzakelijk. Hij verhief zijn stem als dat nodig was. Bij de Vietnam-demonstraties, over Algerije, Nieuw-Guinea, de atoombewapening, Provo, de Palestijnse kwestie. Het zette kwaad bloed bij tegenstanders. Op kerkelijk gebied liet hij al eerder van zich spreken, bijv. als redacteur van Te Elfder Ure. Hier waren de doorbraak van katholieken naar de PvdA, het bisschoppelijk Mandement van 1954, de kerk als machtsinstituut, belangrijke thema's. Hij pleitte in 1959 slechts voor discussie over geboorteregeling, maar dit was voor de toenmalige kerk al te veel. Na een periode van nieuwe wijsgerige bezinning leverde hij in de jaren '80 opnieuw kritiek op de legalistische, bureaucratische kerk. Hij bleef katholiek omdat hij vond dat de kerk in beginsel warmte, menselijkheid en vreugde in zich heeft. Nietsche's nihilisme, deze 'unheimlichste aller Gäste', zag hij wel aankomen, maar zelf wilde hij niet in deze leegte leven. Hij bleef bij de hoop dat God bestaat. Bernard Delfgaauw overleed in 1993 in zijn woonplaats Haren.

Bron: Knipselcollectie KDC

Literatuur van en over Bernard Delfgaauw of B.M.I. Delfgaauw kunt u vinden in RUQuest (verwijst naar een andere website) en Picarta (verwijst naar een andere website).

• Bibliografie: Bibliografieën Katholiek Documentatie Centrum.

[bron: https--www.ru.nl/kdc/bladeren/archieven-thema/subpagina-archieven-thema/onderwijs-wetenschappen/archieven_van/personen/delfgaauw_b_m_i]

Filosofie als drijfzand - Bernard Delfgaauw

Heeft iemand het tegenwoordig nog weleens over de filosoof Bernard Delfgaauw [1912 - 1993]? Die was toch erg bekend, ooit. En is diens werk dan nu dood omdat het uit zo veel pseudo-gewichtig imponeergebazel bestaat? Of was het toch die bekentenis aan het eind van zijn leven dat hij als jonge Delfgaauw lid was geweest van het antisemitische Zwarte Front?

Toen Bernard Delfgaauw zijn open brief aan Frits Staal publiceerde, was zijn faam in elk geval nog altijd groot. En dit besef speelde toch mee bij het lezen, voor mij. Niettemin was ik benieuwd wat er aan te merken zo zijn op Staal's boek Over zin en onzin in filosofie, religie en wetenschap. Een goede kritiek over een pas gelezen boek dwingt tot nadenken.

Maar het wonderbaarlijke was dat Delfgaauw meer zijn teleurstelling over Staal verwoordde, dan werkelijk inhoudelijke kritiek gaf op diens werk. Had hij Staal niet persoonlijk voorgedragen voor de Ubbo Emmiuspenning? Leek toen niet alles goed? Ach jongen toch, waarom ben je van het rechte pad afgedwaald...

Een probleem is namelijk dat Staal Delfgaauw persoonlijk behoorlijk beledigd moet hebben met zijn essays; zonder hem of diens faculteit ooit te noemen. Delfgaauw voelde zich meer dan aangesproken, maar laat tegelijk na te melden waarom.

Frits Staal vond bijvoorbeeld religie weliswaar een zeer interessant studieobject, maar gelooft verder nergens in; wat hij ook uitdrukkelijk zegt. En Bernard Delfgaauw was een duidelijke katholiek, wat daarmee niet alleen zijn lidmaatschap van het Zwarte Front verklaart, maar naar mijn idee ook zijn ontvankelijkheid voor alle hocus-pocus van Heidegger. En erger nog, in mijn opinie, al dit maakte zijn wereldbeeld behoorlijk antropocentrisch.

Daar zou op zich weinig op tegen zijn, als Delfgaauw niet vervolgens Staal had verweten dat deze de subjectieve beleving mist die de filosofie zo rijk kan maken, en dus een eng beperkte kijk op het vak heeft.

Kritiek zegt meestal meer over de criticus dan over het bekritiseerde. En ja, ik besef wat dit voor veel op boeklog betekent.

Bernard Delfgaauw, Filosofie als drijfzand - Open brief aan Frits Staal (92 pagina's)

[bron: https--www.boeklog.nl/boeklog.info/auteur/delfgaauw-bernard/index.html]

Bernard Maria Ignatius Delfgaauw (Amsterdam 1912 - Haren 1993) was een filosoof. De relatie tussen filosofie en actualiteit was voor hem wezenlijk. De wereld wordt steeds en telkens nu gevormd. Daarom is richting geven aan de geschiedenis noodzakelijk.

Bernard Delfgaauw bezocht het Ignatiuscollege in zijn geboortestad en daarna het noviciaat van de Jezuieten in Grave, maar hij werd ongeschikt bevonden.

Studeerde Nederlands, geschiedenis, wijsbegeerte en Hebreeuws aan de Gemeentelijke Universiteit (Amsterdam), waar hij in 1939 afstudeerde, met als bijvak Thomistische wijsbegeerte. Hij was toen overtuigd katholiek. De belangstelling voor Thomas van Aquino is hem zijn hele leven bijgebleven, al nam die de vorm aan van 'anarchistisch neothomisme', zoals een collega het typeerde.

Zoals zoveel katholieke studenten en intellectuelen, die kritisch gingen staan tegenover hun milieu, zag hij geen andere mogelijkheid dan sympathie te voelen voor fascistische denkbeelden. Toen de katholieke kerk zich tegen het fascisme ging keren, veranderde dit. Studentenmoderatoren, bijv. J. van Heugten, probeerden studenten ervan los te maken. In de oorlog hield Delfgaauw een Duitse priester-deserteur in zijn huis verborgen.

Promoveerde in de wijsbegeerte te Amsterdam (1947) op het proefschrift Het spiritualistisch existentialisme van Louis Lavelle.

Hij was vervolgens leraar Nederlands en Hebreeuws aan het Triniteitslyceum in Haarlem en privaatdocent existentiefilosofie en wetenschappelijk medewerker aan de Universiteit van Amsterdam (1947) en wijsgerig medewerker aan het Psychiatrisch Instituut Heiloo (1933-1961).

Tijdens zijn studie (1952-1953) verbleef hij te Parijs, Leuven en Freiburg (hij studeerde o.a. bij Lavelle, Le Senne, Berger, Blondel).

Delfgaauw was een bekende van Marcel, Sartre, De Beauvoir, Wahl, Merleau-Ponty en Hyppolite, maar zei hij: 'Ik had de neiging filosofen als Bachelard en Lacan te ontlopen'. Tevens onderhield hij relaties met Heidegger, De Lubac, Daniélou. Hij was een groot kenner van Kierkegaard. Samen met R. Bakker was hij een van de eersten die de 'moderne' Franse filosofie in Nederland introduceerde.

Zeer betrokken was hij bij de verhouding tussen christendom en wijsbegeerte; hij bevorderde de emancipatie van katholieken door in gewone taal het socialisme van Marx en de evolutieleer van Teilhard de Chardin te verbinden met de christelijke leer (drie delen Geschiedenis en vooruitgang). Daarnaast verrichtte hij belangrijk werk op het gebied van de emancipatie van de sexualiteit.

In 1951 publiceerde Delfgaauw zijn Beknopte geschiedenis van de wijsbegeerte. Dit boek beleefde een enorm succes. Enkele generaties studenten in binnen- en buitenland hebben het bestudeerd. In 1957 publiceerde hij het vervolg, Wijsbegeerte van de 20e eeuw. Ook dit beleefde vele herdrukken en is later door Frans van Peperstraten aangevuld. Zijn boekje 'Wat is existentialisme?' had veel invloed.

Hij werd in 1961 hoogleraar wijsbegeerte en geschiedenis van de wijsbegeerte in Groningen.

De wijsgerige overzichten die hij schreef waren verplichte stof voor generaties studenten. Hij onderging ook de invloed van Heidegger en de fenomenologie, van Theilhard de Chardin en van het marxisme. De relatie tussen filosofie en actualiteit was voor hem wezenlijk. De wereld wordt steeds en telkens nu gevormd. Daarom is richting geven aan de geschiedenis noodzakelijk. Hij verhief zijn stem als dat nodig was. Bij de Vietnam-demonstraties, over Algerije, Nieuw-Guinea, de atoombewapening, Provo, de Palestijnse kwestie. Het zette kwaad bloed bij tegenstanders. Op kerkelijk gebied liet hij al eerder van zich spreken, bijv. als redacteur van Te Elfder Ure. Hier waren de doorbraak van katholieken naar de PvdA, het bisschoppelijk Mandement van 1954, de kerk als machtsinstituut, belangrijke thema's. Hij pleitte in 1959 slechts voor discussie over geboorteregeling, maar dit was voor de toenmalige kerk al te veel.

Delfgaauw was de grondlegger in 1965 van de Centrale Interfaculteit der wijsbegeerte van de RUG.

Geleerdheid verbond Delfgaauw steeds met sociaal-politieke betrokkenheid: zijn leus 'Johnson moordenaar', waarmee hij ten tijde van de Vietnamoorlog juridische vervolging riskeerde, zag hij als een wijsgerige uitspraak.

Delfgaauw speelde een bijzondere rol na het verbod in 1967 op de leuze: 'Johnson moordenaar'. Johnson was een van de Amerikaanse presidenten die oorlog voerde tegen Vietnam. De leuze werd verboden omdat zij een belediging inhield voor een bevriend staatshoofd. (Overigens werd op demonstraties het verbod ludiek omzeild door middel van de slogan "Johnson molenaar".) Delfgaauw bracht uitkomst door het protest te herformuleren: "Gemeten naar de maatstaven van Neurenberg en Tokio zijn Johnson, zijn naaste medewerkers en generaals oorlogsmisdadigers" ('Neurenberg' en 'Tokio' verwijzen naar oorlogstribunalen). Hij werd voor die uitspraak niet vervolgd. Toen echter in maart 1968 het Provo-blad 'God, Nederland & Oranje' een cartoon van Delfgaauw plaatste, met in grote letters 'Johnson moordenaar' in een tekstballon, werd het blad in beslag genomen.

In 1990 werd hij ten onrechte beschuldigd van antisemitisme gedurende WO-II.

Na zijn emeritaat raakte hij in toenemende mate geïnteresseerd in filosofische grammatica en taalanalytische filosofie.

Na een periode van nieuwe wijsgerige bezinning leverde hij in de jaren '80 opnieuw kritiek op de legalistische, bureaucratische kerk. Hij bleef katholiek omdat hij vond dat de kerk in beginsel warmte, menselijkheid en vreugde in zich heeft. Nietsche's nihilisme, deze 'unheimlichste aller Gäste', zag hij wel aankomen, maar zelf wilde hij niet in deze leegte leven. Hij bleef bij de hoop dat God bestaat. Bernard Delfgaauw overleed in 1993 in zijn woonplaats Haren

Delen van zijn werk zijn vertaald in het Engels, Spaans, Duits, Italiaans en Koreaans.

Bij zijn studenten was Delfgaauw nauw betrokken, maar hij was geen bevlogen docent. Hij stond bekend als een bekwaam bestuurder. Alle eerbewijzen voor zijn bestuurlijk en wetenschappelijk werk wees hij resoluut van de hand.

[bron: https--www.kunstbusgroningen.nl/bernard+delfgaauw.html]