harde kaft

In zijn veertig jaar lange loopbaan tekende hij voornamelijk in de bladen van De Standaard-groep, in het rechtse weekblad 't Pallieterke en in de bladen van de christelijke arbeidersbeweging, waarvan hij tot voor twee jaar mee de opmaak verzorgde. Als tekenaar voelde hij zich nauw met de actualiteit verbonden, hoewel hij volgens de VUM-kranten "als geen ander in staat was om een op zichzelf staande humoristische tekening af te leveren". In de traditie van de Amerikaanse weekbladillustratoren dus, die de opdracht kregen grijze teksten te verluchten met een rake beweging van hun pen. Ooit won Paul De Valck in Parijs het kampioenschap sneltekenen, een internationale competitie die georganiseerd werd om de opening te vieren van een nieuw metrostation. Twee dagen lang tekende hij karikaturen voor de reizigers die uit de metro stapten. De Parijzenaars stonden naar verluidt in rijen aan te schuiven om geportretteerd te worden. "Paul De Valck was een stille, wat dromerige man die je vaak met een monkellachje tegemoet trad, alsof hij een goeie grap in petto had", beschreef journalist Marcel van Nieuwenborgh de overledene. "Brasser-figuurtjes daarentegen vertoonden vaak een brede grijns, alsof ze lachten in weerwil van veel. En heel vaak maakten ze een sprongetje, alsof ze hun veerkracht wilden bewijzen. De figuren van Brasser hadden onveranderlijk een geprononceerde neus. Brasser wist, zoals Gogol, dat dit het enige orgaan is waarin de mens - die onverbeterlijke wijsneus - bij uitstek zichzelf karikaturaal maakt."