Zo’n vijftien jaar geleden vertelden mensen van rond de honderd, als laatste getuigen, over de Grote Oorlog in de frontstreek.
De oorlog verbrijzelde plots hun veilige leefomgeving. Zo moesten de meesten
in allerijl en met enkele schamele bezittingen op de vlucht slaan. Sommige gezinnen
werden tijdens de eerste chaotische oorlogmaanden gescheiden om pas vier jaar
later weer herenigd te worden. Bij de terugkeer na de wapenstilstand zagen ze zich
verplicht om hun bestaan vanuit het puin weer op te bouwen.
Door deze unieke getuigenissen kunnen wij ons nu een beeld vormen van het
leven tijdens de Grote Oorlog. Het valt op dat de getuigen heel wat oorlogsgebeurtenissen uit hun kindertijd bijzonder scherp hebben waargenomen. En dat deze herinneringen na een lang leven nauwelijks vervaagd zijn.
Alsof het pas gisteren gebeurd is, spreken ze over de angstige ogenblikken toen
de eerste Duitse soldaten opdaagden, over de aanblik van dode en gewonde soldaten,
of over hun verwonderd gadeslaan van de voor hen onbekende volkreen, zoals
Schotten en Senegalezen.
Een ontroerend boek is dit, met aangrijpende, dramatische en onwaarschijnlijke
verhalen: Ik heb zes jaar mijn moeder niet gezien • Vader stopte zich weg in het duivenkot • Mannen in een rok, dat viel op • Ik vluchtte in mijn mooi communiekleed •
De vliegers smeten vergif • Ze sneden de oren van de Duitsers af • Moeder waste voor
de Engelsen • Er kwamen soldaten vragen achter mademoiselles • Ik denk dat ze mijn
hondje, net als onze geit, opgegeten hebben • Ik zag een Duitser enkele van zijn vingers afkappen • Ik sprak toen evengoed Engels als Vlaams • We kregen elk een stuk chocolade van koningin Elisabeth • We leerden boksen, voetballen en roken • Sitte ging naar de voute met die soldaat • De mensen weenden toen de Hallen van Ieper brandden •…
Uitgave: 2001
Pagina's: 240
Prima staat