||boek: Een aparte werkelijkheid|Verdere gesprekken met don Juan|Kwintessens [15]

||door: Carlos Castaneda

||taal: nl
||jaar: 1985
||druk: 6e druk
||pag.: 315p
||opm.: paperback|zo goed als nieuw

||isbn: 90-234-1117-X
||code: 1:000024

--- Over het boek (foto 1): Een aparte werkelijkheid ---

Vervolg op: "De lessen van don Juan", waarin dieper wordt doorgedrongen in de wereld van mystieke ervaringen en percepties, aanvankelijk nog met behulp van Mexicaanse drugs, maar later zonder dit hulpmiddel.

[bron: https--www.bibliotheek.nl]

In 1961 onderwierp een jonge antropoloog zich aan de keiharde riten van de Yaqui-sjamanen, en deed aan de buitenwereld verslag van buitengewone en soms onverklaarbare belevenissen. Dat eerste boek, De lessen van don Juan, werd een wereldwijde sensatie. Maar aan het einde van dat boek schrok de schrijver nog terug voor de laatste, ultieme testen die 'een man die kennis heeft' moet ondergaan.

In 1968 keerde Carlos Castaneda terug naar de Yaqui, naar don Juan, diens hallucinaties opwekkende drugs en naar een wereld die nooit eerder was betreden door buitenstaanders. Die ultieme reis beschrijft Castaneda in dit ijzingwekkende boek.

[bron: https--www.bol.com]

De Mexicaanse sjamaan Don Juan Matus laat Carlos 'zien', met initiatie en gebruik van o.a. Peyote en paddo's.

[bron: http--www.peyote-paradise.nl]

Carlos en Don Juan gaan verder met hun lessen. Carlos reisde als antropologie-student naar Mexico en ontmoette de Yaqui-indiaan en sjamaan Don Juan Matus, die zijn leven een heel andere wending gaf. Don Juan gaf hem dertien jaar lang praktijkonderricht in de eeuwenoude wijsheid van de Mexicaanse sjamanen. Castaneda verkreeg een voor westerlingen uniek inzicht in een cognitieve wereld die geheel verschilt van het 'lineaire' westerse bewustzijn.

[bron: https--www.boekmeter.nl]

Wie wel eens één of meerdere boeken heeft gelezen van Carlos Castaneda krijgt misschien direct het idee dat dit artikel hierover zal gaan. Eigenlijk moet ik zeggen: JA en NEE.

Een gebeurtenis van de afgelopen maand heeft mijn geheugen wat dit betreft opgefrist.

De meeste van zijn boeken heb ik gelezen of bekeken, [...] en ik had eigenlijk het idee dat ze inmiddels al een beetje 'verjaard' zijn; niet meer zo actueel en misschien voor weinigen nog interessant. Ook dacht ik dat de MANIER waarop de sjamanen de 'aparte werkelijkheid' betreden niet veel met ons dagelijks leven te maken heeft en waarmee de doorsnee mens weinig nieuwe inzichten krijgt behalve de 'bevestiging' van die andere werkelijkheid. In deze boeken wordt dit echter zodanig beschreven dat het meer angsten kan veroorzaken dan dat het tot spirituele groei zal leiden.

Wij hebben zijn boeken echter op een andere manier gelezen en de beschreven gebeurtenis alsmede de aankoop van het LAATST verschenen boek van Castaneda ("De Kunst van het Dromen") hebben geleid tot het volgende verhaal.

Door allerlei omstandigheden gevoed en versterkt door weer andere factoren zijn wij na onze vakantie even in een gigantische 'dip' terecht gekomen. Als ik alle omstandigheden moet uitleggen kan ik schermen vullen maar daar is niemand mee gebaat. Het gaat om de aanleiding van onze 'depressie'.

Deze aanleiding bestond uit een 'visioen' of droom waarin in meerdere onbekende talen werd opgedragen een boodschap door te geven. De boodschap had te maken met liefde en mededogen. Jammer genoeg was de ervaring zo beangstigend dat we er bijna een paar weken kapot van zijn geweest maar achteraf was de boodschap zeker belangrijk voor ons leven.

Uit onder andere de boeken van Castaneda hebben we geleerd dat je in een bepaalde toestand van de geest in een andere werkelijkheid terecht kunt komen. Of die toestand nu bereikt wordt door het eten van paddestoelen (peyotl), door het gebruiken van drugs, door training of door in een geestelijk gevoelige staat te verkeren waardoor je meer kan zien; die andere werkelijkheid is reëel en zeker niet te minachten. Wie denkt dat het hallucinaties zijn of 'spookbeelden' door de eigen fantasie bedacht, weet nog weinig van de menselijke geest.

De depressie die wij hadden resulteerde in een (tijdelijk) gevoelige staat van bewustzijn. Persoonlijk heb ik dit niet zo vaak; mijn vrouw veel vaker, maar beiden zijn we ervan overtuigd dat er veel meer om ons heen te zien is dan wij gewoonlijk kunnen waarnemen. Als je echter zo ver 'over de streep' bent als wij in die weken, dan kunnen de beelden beangstigend echt worden!

Wie nu eigenlijk nog niet precies begrijpt waarover ik praat, zal het beter begrijpen als ik zeg dat die 'andere werkelijkheid' de toestand is die je bereikt als je dood bent. Dan kun je echter niet meer terug, wat voor het ('kunstmatig') betreden ervan wel geldt - ALS je er verstandig mee om gaat. 'Tovenaars', sjamanen of andere meesters van de 'dood' spelen met hun leven en balanceren zo dus letterlijk op het randje van de dood!

Voor ons - normale mensen - is de meest gebruikelijke manier van 'de rand overschrijden' gewoon - dromen!

Iedereen weet wel de verhalen van de droom-verklaringen en de gedachte dat achter elke droom een boodschap zou kunnen schuilen. Alleen denken de meesten dan vaak aan een 'onbewust' gebied van de hersens dat eigenlijk talrijke informatie bevat die we ongemerkt tijdens ons leven vergaren. In onze dromen komt deze informatie dan naar de oppervlakte.

Het lijkt hier wel een beetje op, alleen komt de informatie niet zo zeer uit een onbewust deel van ons lichaam, waartoe de hersens behoren, dan wel van onze geest. En die geest leeft eigenlijk voor het grootste deel in die 'andere werkelijkheid' omdat slechts een klein deel van het geheel (bewuste/onbewuste, huidige/hogere zelf; geef het maar een naam) in het NU verkeert, in het aardse bestaan. Ons hogere deel verkeert (altijd) in die andere werkelijkheid en staat daar 'natuurlijk' in contact met het universele wezen waar de menselijke geest deel van uitmaakt.

Ons hogere 'zelf' geeft via onze dromen regelmatig signalen aan ons lagere 'zelf' omdat de toestand van slapen het dichtst bij de 'dood' is! De signalen uiten zich in belevenissen als ware het een film waarin we zelf de hoofdrol spelen. Het doel van de signalen is ons aanwijzingen verschaffen waarmee we 'hogerop' kunnen.

Het enige doel is immers te komen tot spirituele groei!

Omdat ons 'hogere zelf' weet wat wij daar eigenlijk voor moeten doen, probeert het voortdurend met ons 'lagere zelf' in contact te komen en ons antwoorden te geven op vragen die we ons stellen - of zullen gaan stellen!

Vind je dit eigenlijk niet prachtig? Zulke kansen worden ons bijna dagelijks geboden! 'God' zelf praat via ons 'hogere zelf' tot ons en helpt ons 'hogerop'!

Als we het vermogen hadden beter te kunnen zien zouden we ongetwijfeld veel sneller evolueren tot 'hogere wezens'. Maar misschien moet het gewoon zo.

Alleen kunnen we het natuurlijk proces ook TEGENwerken door NOOIT te luisteren naar de geboden signalen. Bijvoorbeeld door oververmoeid te gaan slapen of gedrogeerd door drank als een blok in slaap te vallen (tja-).

Hoe zou het toch komen dat IK zo weinig droom...

Met of zonder Castaneda's oefeningen: de overstap maken we allemaal op een bepaald moment. Zoals het Tibetaans Dodenboek ons leert: Wie niet tijdens zijn leven terdege voorbereid is op zijn dood, zal het niet gemakkelijk krijgen als de tijd daar is. Dood en leven gaan hand in hand. Daar is niets engs aan. Luister daarom maar eens goed naar zogenaamd onzinnige boodschappen van ons onderbewustzijn. Ze zouden wel eens LEVENSbelangrijk kunnen zijn!

[bron: https--derest.net/2015/01/10/een-aparte-werkelijkheid]

--- Over (foto 2): Carlos Castaneda ---

Carlos Castaneda (Cajamarca, 25 december 1925 - Los Angeles, 27 april 1998) was een Amerikaanse schrijver en antropoloog van Peruviaanse afkomst die een aantal boeken heeft geschreven over zijn relatie met en leerschool bij een indiaanse tovenaar genaamd Don Juan Matus. De boeken bevatten veel bovennatuurlijke verschijnselen en toverkunst maar ook uitvoerige uiteenzettingen van de filosofie van deze Don Juan. Ze trokken sterk de aandacht en kregen een zekere cultstatus. Later kwamen er echter twijfels op, onder andere of Don Juan wel echt bestond. In 1960 ontmoette hij de Yaqui-sjamaan Don Juan Matus, ging bij deze in de leer en schreef de gedeeltelijk autobiografische werken waardoor hij vooral bekend is geworden. Aanvankelijk maakten de gesprekken met Don Juan deel uit van zijn afstudeerscriptie in de antropologie, over het gebruik van hallucinogene paddenstoelen en cactussen, maar later ging Castaneda in de leer bij Don Juan om diens wereldbeeld en wijsheid te leren. De boeken, aanvankelijk antropologische getint, veranderden van toon naarmate de serie vorderde en resulteerden uiteindelijk in een mengsel van verhaal, religie en filosofie. Zijn werk bevat beschrijvingen van paranormale ervaringen, verschillende psychologische technieken (zoals Neuro-Linguïstisch Programmeren), tolteekse magische rituelen, sjamanisme en ervaringen met hallucinogene drugs zoals peyote en jimson weed.

[bron: https--www.bol.com]

Een serie van twaalf verhalende boeken over Castaneda's ervaringen met het bovennatuurlijke en zijn pad naar inzicht en wijsheid vanaf 1960. In deze Castaneda-boeken worden zijn ervaringen beschreven met sjamanen, bovennatuurlijke verschijnselen, Peyote, paddo's. Belangrijk is Castaneda's leerschool bij de mysterieuze traditioneel Indiaanse Yaqui sjamaan uit Noord-Mexico: "Don Juan Matus" . Deze Indiaanse sjamaan Don Juan noemt de Peyote "de leraar". De schrijver en zijn partner hebben uitvoerig onderzoek gedaan naar traditioneel Mexicaans sjamanisme. Zijn drie eerste boeken schreef Castaneda tijdens zijn Antropologie-studie aan de Universiteit van California in Los Angeles (UCLA). Ondanks kritiek dat de verhalen verzonnen waren, bevatten de boeken toch de neerslag van zijn bijzondere ervaringen met o.a. de Peyote.

[bron: http--www.peyote-paradise.nl]

Carlos Castaneda (Cajamarca, 25 december 1925 - Los Angeles, 27 april 1998) was een Amerikaanse schrijver en antropoloog van Peruviaanse afkomst die een aantal boeken heeft geschreven over zijn relatie met en leerschool bij een indiaanse tovenaar genaamd Don Juan Matus. De boeken bevatten veel bovennatuurlijke verschijnselen en toverkunst maar ook uitvoerige uiteenzettingen van de filosofie van deze Don Juan. Ze trokken sterk de aandacht en kregen een zekere cultstatus. Later kwamen er echter twijfels op, onder andere of Don Juan wel echt bestond.

Carlos Castaneda claimde te zijn geboren op 25 december 1931 in Sao Paulo, Brazilië, maar volgens zijn immigratiepapieren was dat zes jaar eerder in Cajamarca, Peru. Hij studeerde aan de Universiteit van Californië - Los Angeles. Casteneda studeerde af in 1962 en promoveerde in 1970.

In 1960 ontmoette hij de Yaqui-sjamaan Don Juan Matus, ging bij deze in de leer en schreef de gedeeltelijk autobiografische werken waardoor hij vooral bekend is geworden. Aanvankelijk maakten de gesprekken met Don Juan deel uit van zijn afstudeerscriptie in de antropologie, over het gebruik van hallucinogene paddenstoelen en cactussen, maar later ging Castaneda in de leer bij Don Juan om diens wereldbeeld en wijsheid te leren. De boeken, aanvankelijk antropologische getint, veranderden van toon naarmate de serie vorderde en resulteerden uiteindelijk in een mengsel van verhaal, religie en filosofie. Zijn werk bevat beschrijvingen van paranormale ervaringen, verschillende psychologische technieken (zoals neurolinguïstisch programmeren), tolteekse magische rituelen, sjamanisme en ervaringen met hallucinogene drugs zoals peyote en jimson weed.

Van zijn beweerde ervaringen met Indiaanse leermeesters wordt de authenticiteit in twijfel getrokken. Vele critici betwijfelen het bestaan van Don Juan en wijzen op inconsistenties rond dit personage in de boeken. Het gaat hier o.a. om anachronismen, het gebrek aan overeenkomst tussen wat Don Juan leert en wat andere Yaqui-indianen zouden geloven en het gebruik van Engelse woordspelingen en grappen in de boeken door Don Juan, hoewel deze alleen Spaans zou spreken. Fans antwoorden hierop dat het irrelevant is of Don Juan al dan niet heeft bestaan en dat het gaat om de thema's in de boeken. Amy Wallace, een vroegere volgeling van Don Juan, heeft in haar boek '¡Sorcerer's Apprentice een beeld geschetst van de discrepantie tussen de persoon Castaneda en de publieke figuur. Castaneda zou niet naleven wat hij in zijn boeken beweert. Een voorbeeld hiervan is dat hij zich niet onthield van seks. Een ander voorbeeld is dat hij overleed aan leverkanker terwijl hij in één van zijn boeken een methode beschrijft om door geestelijke concentratie kanker te verwijderen. Het advies van Wallace is: "Never give your power away to someone else, who claims to have special knowledge. It's the worst mistake I ever made".

Aangezien Castaneda een ongrijpbaar en ontwijkend persoon was en omdat zijn werken werden gelezen door jonge mensen in een periode dat mystieke en sjamaanse tradities sterk in de belangstelling stonden, twijfelden veel antropologisch deskundigen aan het waarheidsgehalte van zijn werk. Toen The Teachings of Don Juan echter werd gevolgd door een serie eveneens zeer populaire boeken, waaronder A separate reality (1971) en Tales of Power (1975) werd de vraagstelling hoeveel hiervan echte antropologie was en hoeveel hij er zelf bij had verzonnen steeds dringender.

Een andere manier om de boeken te lezen is als een soort detectivespel, waarbij sommige delen van het materiaal waarschijnlijk waar zijn en andere waarschijnlijk wel waar leken op dat moment, maar in werkelijkheid hallucinaties waren. Het is aan de lezer om uit vinden welke.

De boeken kunnen worden gelezen als de uiteenzetting van een bepaalde filosofische wereldbeschouwing volgens welke men zou kunnen leven. Er is een groeiende wereldwijde beweging van mensen die dit proberen.

Een belangrijke stelling van de door Castaneda gepropageerde levensbeschouwing is dat het mogelijk is om 'heldere dromen' te cultiveren (lucid dreaming) om zo tot een beter bewustzijn te komen, wat leidt tot een toestand waarin buitengewone waarnemingen kunnen worden gedaan. Ook wordt het breken met routines en het toepassen van nieuwe vormen van gedrag (onvoorspelbaarheid) aanbevolen als manier om de relatie van een persoon met de wereld duidelijker te maken. De combinatie van droomtechniek en gedragsbeheersing leidt volgens Castaneda uiteindelijk tot het vermogen om te komen tot een hoger waarnemingsniveau (wellicht vergelijkbaar met oosterse filosofische toestanden zoals de staat van satori in het zenboeddhisme).

Bibliografie

• The Teachings of Don Juan: A Yaqui Way of Knowledge (1968) ISBN 0-520-21757-8
• A Separate Reality (1971) ISBN 0-671-73249-8
• Journey to Ixtlan (1972) ISBN 0-671-73246-3
• Tales of Power (1975) ISBN 0-671-73252-8
• The Second Ring of Power (1977) ISBN 0-671-73247-1
• The Eagle's Gift (1981) ISBN 0-671-73251-X
• The Fire from Within (1984) ISBN 0-671-73250-1
• The Power of Silence (1987) ISBN 0-671-73248-X
• The Art of Dreaming (1993) ISBN 0-06-092554-X
• Magical Passes (1999) ISBN 0-06-092882-4
• The Active Side of Infinity (1999) ISBN 0-06-092960-X
• The Wheel Of Time : The Shamans Of Mexico (2000) ISBN 0-14-019604-8

[bron: wikipedia]

Carlos Castaneda (1925-1998) kwam uit Peru en was een cultureel antropoloog die vele boeken heeft geschreven. In deze boeken beschreef hij zijn ervaringen met een Mexicaanse sjamaan die hij Don Juan noemde. Zijn boeken werden in het Westen ongekend populair vanwege de vele opzienbarende inzichten die erin stonden en de surrealistische avonturen die Castaneda beleefde.

Tevens zorgde zijn werk ervoor dat men in het Westen bekend raakte met het gebruik van psychedelica. De boeken van Carlos Castaneda hebben dan ook een grote bijdrage geleverd aan de psychedelische revolutie. Deze beweging kwam halverwege vorige eeuw in het Westen op gang.

In eerste instantie werd zijn werk beschouwd als non-fictie. Critici betwijfelden echter al gauw of alles wat hij beschreef wel echt had plaatsgevonden. Wat wel en niet waar is, blijft onzeker. Behalve dat zijn boeken in mysterie gehuld zijn, draagt ook zijn leven enige raadsels met zich mee. In dit artikel zullen we stilstaan bij zijn wonderlijke leven, de inhoud van zijn boeken, de kritiek op zijn werk en de diepere boodschap die Carlos Castaneda uitdroeg.

Castaneda verhuisde begin 1950 vanuit Peru naar Amerika, waar hij in 1957 officieel Amerikaans staatsburger werd. Hij studeerde antropologie aan de UCLA universiteit in Los Angeles. Volgens zijn ex-vrouw Runyan zouden ze in 1960 zijn getrouwd. De bruiloft vond in Mexico plaats. De zoon van Runyan erkende Castaneda als zijn eigen zoon, hoewel hij niet zijn biologische vader was. Het koppel zou binnen een jaar weer scheiden, maar daarover is geen enkele documentatie te vinden.

Castaneda schreef tijdens zijn studie antropologie drie boeken: The teachings of Don Juan: A Yaqui way of knowledge, A separate reality en Journey to Ixtlan. Deze boeken waren een soort logboeken die hij bijhield tijdens zijn antropologische studiereizen in Mexico. In eerste instantie was hij vooral geïnteresseerd in de geneeskrachtige kruiden die de Indianen gebruikten. Hij kwam echter tijdens één van zijn reizen in contact met de sjamaan Don Juan Matus. Deze behoorde tot de Yaqui Indianenstam uit Noord-Mexico. Castaneda raakte mateloos gefascineerd door zijn kennis, tovenaarsinzichten en de psychedelische ervaringen die hij onder zijn begeleiding onderging.

Castaneda beschrijft hoe hij de leerling van Don Juan werd. Don Juan zou voortdurend in contact staan met een voor ons onbekende realiteit. Hij leerde Castaneda hoe hij deze wonderlijke wereld kon betreden. In zijn boeken legt Castaneda uit hoe zijn bewustwordingsproces verliep, welke inzichten hij opdeed en wat hij daarvoor moest doen. Hierdoor konden zijn lezers ook tot dieper inzicht komen.

Don Juan zou verder een Nagual zijn. Dit betekent dat hij het bewustzijn van een bepaald totemdier kon aangaan. Binnen de sjamanistische traditie is dit een vrij gebruikelijk fenomeen. Zodra je tijdens een visioen verandert in een dier en de wereld ziet volgens het bewustzijn van dit dier, zou je volgens de Indianen een hogere staat van bewustzijn hebben verkregen.

In 1973 promoveerde Castaneda aan UCLA. In 1974 publiceerde hij het boek Tales of power dat eigenlijk een soort einde vormde van zijn periode als leerling van Don Juan. Hierna trok hij zich geheel terug. Hij bleef echter schrijven en boeken uitgeven, maar begaf zich niet meer onder groot publiek.

Castaneda kocht in 1973 een groot huis waar hij met drie vrouwen ging wonen. Zij werden wel de heksen van Castaneda genoemd. Tevens beweerden zij ook leerlingen van Don Juan te zijn. Castaneda bevestigde dit. De drie vrouwen braken alle sociale banden die ze hadden en veranderden hun namen. Regina Thal werd Florinda Donner-Grau, Maryann Simko werd Taisha Abelar en Kathleen Pohlman werd Carol Tiggs. Alle drie hadden ze antropologie gestudeerd. Taisha Abelar promoveerde ook. De vrouwen van Castaneda weigerden zich te laten fotograferen, waardoor er alleen foto's van hen bestaan uit de tijd voordat ze bij Castaneda introkken.

Er waren ook twee andere vrouwen die tot zijn inner circle behoorden. Deze zouden echter geen leerlingen van Don Juan zijn geweest, maar waren wel zeer trouwe volgelingen van Carlos Castaneda. De eerste vrouw die hier bedoeld wordt, heette oorspronkelijk Patricia Partin en nam de naam Blue Scout aan. Ze scheidde van haar man en ging bij Carlos Castaneda wonen. In 1995 werd zij echter zijn legaal geadopteerde dochter. Volgens sommigen scheen ze erg veranderd te zijn sinds ze bij Castaneda woonde. Ze gedroeg zich als een klein kind en bleek met poppen te spelen. Mogelijk leed ze aan infantilisme. Verder was er nog Kylie Lundahl. Over haar is nauwelijks iets bekend. Zij regelde vooral de financiële zaken van de groep.

Florinda Donner-Grau heeft het boek Shabono: A Visit to a Remote and Magical World in the South American Rain Forest geschreven. Hierin beschrijft ze hoe ze geïnspireerd raakte door de Indiaanse Yanomami cultuur. Haar boek geeft niet echt duidelijk weer of ze wel of niet bij hen geleefd had. Critici beweerden echter dat ze plagiaat had gepleegd. In haar boek kwamen namelijk veel dingen terug die ook beschreven werden in de biografie van Helena Valero. Zij groeide op bij de Yanomami Indianen. Omdat Donner-Grau vooral haar persoonlijke ervaringen deelde, is dit boek volgens sommigen van lage antropologische waarde. Later schreef ze nog twee boeken over hekserij en tovenarij.

Tasiha Abalar schreef het boek The Sorcerer's Crossing: A Woman's Journey, Volgens eigen zeggen zou ze een jaar bij Don Juan in zijn magisch huis in Mexico hebben gewoond. Ook dit boek zou volgens critici grotendeels fictief zijn.

In de jaren negentig schreef Carlos Castaneda voor het eerst over Tensegrity. Deze term gebruikte hij voor een moderne versie van de lessen van Don Juan. Hij gaf praktische tips in de vorm van bepaalde lichaamshoudingen die men moest aannemen en psychologische oefeningen die veel weghadden van NLP. Door deze oefeningen zou men in staat zijn het bewustzijn te veranderen. De lichaamshoudingen werden ook wel magical passes genoemd. Deze zouden millennia geleden door de zieners van het oude Mexico zijn ervaren en vervolgens doorgegeven van generatie op generatie.

In de jaren negentig ontstond Clear Green. Dit is een wereldwijd netwerk, dat nog steeds volop actief is en waar mensen in de leer kunnen gaan om de magical passes te leren. Degene die deze leer beoefenen, kunnen volgens Castanea hun "kinesthetische consensus" verhogen. Zo kan de vrijheid van de ziener worden bekrachtigd, zonder het te rationaliseren.

Naast het verzorgen van lessen, geeft de Clear Green organisatie ook boeken en dvd's uit. Zo is het wereldwijd voor iedereen mogelijk om kennis te maken met deze leer. De groepen worden geleid door vrijwilligers. Er wordt alleen betaald voor het huren van de oefenruimte. Ook in Nederland is er een Clear Green groep waar je in de leer kunt gaan.

Een geheimzinnige dood

Castaneda stierf op 27 april in 1998 aan leverkanker. Hij werd in kleine kring gecremeerd, waarna zijn as werd opgestuurd naar Mexico. Het heeft ruim twee maanden geduurd eer publiekelijk bekend werd gemaakt dat hij was gestorven.

Direct na zijn dood verdwenen ook de vijf vrouwen die behoorden tot zijn inner circle. Omdat zij alle banden met hun familie en voormalige vrienden hadden verbroken, duurde het enige tijd voordat men erachter kwam dat de vrouwen verdwenen waren. Er is nooit goed onderzoek uitgevoerd naar hun verdwijning. Er waren geen aanwijzingen die duiden op een misdrijf, waardoor de politie onderzoek onnodig achtte.

De auto van Partin werd echter enkele weken na Castaneda's dood aangetroffen in Death Valley. Dit betrof een zeer gevaarlijke omgeving en er werd dan ook gevreesd dat ze dood was. Pas in 2006 werd haar skelet gevonden. Dit werd door middel van DNA onderzoek vastgesteld. Men ging er vanuit dat ze zelfmoord had gepleegd. Ze zou mogelijk de woestijn zijn ingereden om daar gedurende de nacht dood te vriezen. Van de andere vier vrouwen is tot op de dag van vandaag nooit meer iets vernomen. Het kan best dat ze nog leven of dat ze net als Partin zelfmoord hebben gepleegd.

Carlos Castaneda bibliografie

• The Teachings of Don Juan: A Yaqui way of knowledge (1968) is het eerste boek waarin Castaneda beschrijft hoe hij tijdens een studiereis geheel onverwacht kennis maakte met de oude Yaqui Indiaan, Don Juan. Deze sjamaan, een brujo wat ook wel tovenaar betekent, bleek over uitzonderlijke kennis te beschikken. Castaneda werd tien jaar lang zijn leerling en middels hallucinogenen middelen, zoals de peyote cactus, Jimson kruid en de Mexicaanse psilocybine paddenstoelen maakte hij kennis met een andere werkelijkheid. In het eerste deel deelt Castaneda zijn inzichten die hij opdeed tijdens de ceremonies en vult deze aan met de kennis die Don Juan hem bijbracht. Dit deed Don Juan vooral door de juiste vragen te stellen, waardoor Castaneda aan het denken werd gezet. Deze dialogen worden in zijn boeken uitvoerig beschreven. In het tweede deel brengt Castaneda orde aan in de inzichten die hij heeft opgedaan.
• A separate reality (1971) is een vervolg op zijn eerste boek. In zijn eerste boek schrok hij op het einde namelijk terug van de ultieme test die een ziener, volgens de Indianen, moet hebben opgedaan. Daarom keerde Castaneda in 1968 terug, om onder begeleiding van Don Juan een wereld binnen te gaan die nooit eerder door een westerling zou zijn betreden. In dit boek wordt dieper ingegaan op de mystieke ervaringen en bovennatuurlijke percepties.
• Journey to Ixtlan (1972) is zijn derde werk waarin Castaneda zijn lessen deelt over hoe de natuur werkelijk zou moeten worden gezien en hoe men moet breken met de routines van het dagelijkse leven. Zo ontdekt Castaneda hoe hij de onophoudelijke stroom van interpretaties een halt kan toeroepen.
• Tales of Power (1975) beschrijft hoe Don Juan de meest krachtige les van het tovenaars hart leert aan Castaneda.
• The second ring of power (1977) Elke keer blijkt er toch nog een grotere test te zijn die Castaneda, wil hij werkelijk veranderen van een nietszeggend persoon naar een krijger, moet doorstaan. Zo blijft de reis doorgaan.
• The Eagle's Gift (1981) In dit boek zet Castaneda zijn werk voort en blijft Don Juan de hedendaagse perceptie van de realiteit, zoals de meesten die ervaren, op de proef stellen. Het blijkt de adelaar te zijn die ons diepgaand inzicht kan geven. Dit is een algemeen bekend gegeven binnen de sjamanistische traditie uit Noord-Amerika.
• The Fire from Within (1984) gaat dieper in op de kennis die de adelaar heeft.
• The Power of Silence (1987) beschrijft hoe Don Juan de geheimen deelt van zelfrealisatie en laat zien dat alle kracht en wijsheid in onszelf ligt. Castaneda leert wat er nu precies tussen geboorte en dood afspeelt, waardoor zijn leven meer betekenis krijgt.
• The Art of Dreaming (1993) in dit boek wordt stilgestaan bij wat dromen ons kunnen leren.
• Magical Passes: the practical wisdom of the shamans of ancient Mexico (1999) in dit boek deelt Castaneda een groot aantal lichaamsposities en psychische oefeningen die tovenaars uit Mexico al duizenden jaren uitvoeren. Door het doen van de oefeningen wordt de lezer in staat gesteld een verandering in bewustzijn te ondergaan. In dit boek deelt hij een meer praktische manier om tot inzicht te komen.
• The Active Side of Infinity (1999) in dit op één na laatste werk, dat net na zijn dood verscheen, geeft Castaneda een prachtig overzicht van wat hij gedurende zijn gehele leven heeft geleerd. Dit werk is zeer toegankelijk, omdat er veel minder verwarring ontstaat die in zijn voorgaande boeken aanwezig is. Dit boek bevat namelijk geen sprookjes, psychedelische ervaringen en mensen die in dieren veranderen. Don Juan vraagt hem slechts om terug te blikken op zijn leven en zijn kennis op te halen. Zo komt de oude mystiek van de Yaqui Indianen tot leven.
• The Wheel of Time: Shamans of Mexico (2000) is postuum samengesteld en bevat een selectie van citaten uit zijn voorgaande tien boeken. Er zit geen echte verhaallijn in. Het is meer een samenvatting van al zijn voorgaande werk. Voor sommige fans was dit een beetje een domper, want die hadden gehoopt op nog een laatste spannend avontuur.

De filosofie van Carlos Castaneda

Kort gezegd zou er volgens Carlos Castaneda een andere grotere, betekenisvollere werkelijkheid bestaan die de hedendaagse realiteit overstijgt. Door zeer toegewijd op zoek te gaan, kunnen we een vrij mens worden. Al onze kracht en wijsheid zou in onszelf te vinden zijn. Mochten we weerstand voelen met onze omgeving dan is dit een illusie, omdat we alleen in gevecht kunnen zijn met onszelf.

In feite is dit niet echt unieke kennis. Veel meesters, spiritueel leraren en goeroes beweren in grote lijn hetzelfde, maar de manier waarop Castaneda zijn kennis deelde was heel bijzonder. Hij wist velen met zijn boeken te raken en heeft dan ook een hele grote bijdrage geleverd aan de New Age beweging en psychedelische revolutie. Vele aspecten van mystiek wist hij op toegankelijke wijze uiteen te zetten.

Kritiek op het werk van Carlos Castaneda

Critici betwijfelen echter ten zeerste of Don Juan echt bestaan heeft. Hiervoor hebben ze verschillende redenen:

• Het karakter van Don Juan is zeer inconsistent.
• Ook maakt Don Juan soms Engelse woordspelingen, maar deze sprak alleen Spaans.
• Daarnaast zou de leer Van Don Juan heel anders zijn dan die van de Yaqui Indianen.
• Robert Gordon Wasson die in eerste instantie zeer lovend was over het werk van Castaneda, is hier later op teruggekomen. Volgens Wasson zou de botanische kennis die Castaneda aanhaalt, incorrect zijn.
• Er zouden tevens fouten zitten in de chronologische volgorde. Gebeurtenissen lopen door elkaar. Dit besef je alleen als je de eerste drie boeken goed bestudeert en na elkaar leest.

Kritiek op de persoon Carlos Castaneda

Ook op Carlos Castaneda zijn manier van leven is kritiek geleverd. Zo zou hij in zijn boeken onthouding van seks propageren, maar zelf deed hij in geen geval aan onthouding. Sterker nog hij had meerdere vrouwen. Tevens overleed hij aan leverkanker, terwijl hij in zijn boeken een methode beschrijft waarmee door middel van geestelijke concentratie kanker overwonnen kan worden. Critici beweren daarom dat hij niet volgens zijn eigen lessen leefde en/of niet de kennis zou hebben die hij beweerde te bezitten.

Amy Wallace die vroeger zelf een volgeling van Carlos Castaneda was, heeft het boek Sorcerer's Apprentice over hem geschreven. Hierin legt ze de verschillen bloot tussen de publieke figuur Carlos Castaneda en hoe hij zich in werkelijkheid gedroeg. Zij beweert dan ook: "Never give your power away to someone else, who claims to have special knowledge. It's the worst mistake I ever made".

Plaats Carlos Castaneda zijn boeken in een goed licht

Het staat min of meer vast dat de boeken van Carlos Castaneda fictie zijn. Maar je kunt je afvragen of dit erg is. Je zou natuurlijk ook kunnen zeggen dat het bijzonder geniaal is dat Don Juan nooit bestaan heeft. Dit zou immers betekenen dat de wijsheden die Castaneda deelt, uit hemzelf zijn gekomen. Zijn manier van schrijven zorgde ervoor dat velen geboeid raakten. Hij zette zichzelf in zijn boeken neer als een leerling en niet als een leraar. Hierdoor kwamen zijn boeken tot leven en herkenden anderen zich mogelijk in hem.

Tijdens het lezen kijk je als het ware mee met de worsteling die hij onderging als leerling en hoe hij de inzichten verkreeg. Dit is natuurlijk veel leuker dan luisteren naar een lesje van een meester. Dat zijn boeken voornamelijk fictie betreffen, zou daarom eigenlijk niet moeten uitmaken. Tegelijkertijd kreeg hij in loop der tijd duidelijk goeroe-neigingen en ontstond er een ongezonde cult rond zijn persoon. Dit is terug te lezen in het boek van Amy Wallace.

We zien dit fenomeen natuurlijk wel vaker: een charismatisch persoon gebruikt eeuwenoude kennis en geeft daar zelf een draai aan, waardoor een verlicht ego ontstaat. Met alle gevolgen van dien.

Kortom, de dingen die in Castaneda's boeken staan, kunnen ons zeker inspireren, maar je moet zeker niet alles letterlijk nemen, dat deed hijzelf immers ook niet.

[bron: https--azarius.nl/encyclopedia/95/carlos-castaneda]