Ik woon alleen in Turnhout… al woon ik technisch gezien samen met mijn rugzakje. Dat ding gaat namelijk overal mee naartoe en heeft ondertussen meer levenservaring dan sommige mensen.

Sinds mijn 30e zit ik door een erfelijke spierziekte in een rolstoel. Ondertussen heb ik steeds wat meer hulp nodig. Mijn lichaam heeft blijkbaar besloten om regelmatig een software-update te installeren zonder mij om toestemming te vragen.

Maar goed… ik heb geleerd om het leven anders te bekijken. Intenser, bewuster en vooral met véél humor. Want als je overal serieus op moet reageren, ben je volgens mij sneller oud dan wanneer je gewoon kunt lachen. 😉

Onderweg ben ik helaas ook vrienden en kennissen kwijtgeraakt. Sommigen zijn blijkbaar afgehaakt omdat mijn leven niet meer helemaal in hun comfortzone paste. Jammer… maar ik heb geen rolstoel nodig om mensen die niet willen meerijden achter me te laten. 😜

Gelukkig noemen mensen mij vaak positief, grappig en aangenaam gezelschap.

Ik hou van reizen, nieuwe dingen ontdekken, gezelligheid, lekker eten, lachen en vooral van mensen die niet bij elk probleem eerst de handleiding gaan zoeken.

En dan is er die ene levensvraag:

Ben ik nog dezelfde persoon als ik niet meer kan wat ik vroeger kon?

ABSOLUUT.

Alleen is mijn versie tegenwoordig iets minder snel, iets meer elektrisch en met een verrassend grote draaicirkel.

Dus ik heb één simpel motto:

Niet wachten tot het perfecte moment komt. Ga gewoon. Beleef. Lach. Geniet.

Want uiteindelijk…

Je krijgt maar één leven. En nee, ik heb nog steeds geen idee waar de resetknop zit. 😂

Dus: fuck it… ENJOY LIFE! ❤️