Fijne grote Shabti, een 16,5 cm hoge faience ushabti uit de Late Periode (664–332 v.Chr.) met gekruiste armen, links houdend een hook en rechts een handploeg, onbeschadigd en origineel.

Titel:

Oud-Egyptisch Faience Prachtige grote Shabti. 16,5 cm hoog.

Geschatte waarde:

€4500.0

Belangrijk:

Winnende biedingen zijn exclusief 9% koperbescherming + €3





Fine shabti ushabtiOudegemaakte Egypte, Laatste Periode, 26e–30e Dynastie, 664–332 v.Chr.FaienceHoogte: 16,5 cm zonder voetstuk.Herkomst:- Privéverzameling, Roger de Montégudet (1880–1925), Parijs, Frankrijk.- Privéverzameling, Parijs, Frankrijk, verworven door afstamming van bovenstaande.Conditie: Onbeschadigd.Beschrijving:Ushabti van zeer fijne vakmanschap, met een lichtblauwe faience mummiformfiguur waarvan de armen kruisgewijs over de borst liggen. In de linkerhand houdt hij een schop vast; in de rechterhand een handploeg en de gevlochten koord voor de zaadtas die op zijn rug gedragen wordt. De ushabti staat op een trapeziumvormige voet en wordt ondersteund door een achterpaal. De gezichtsdetails worden fijn weergegeven; de oren steken onder de driedelige pruik uit, en de valse baard is lang en gevlochten, met een licht gekrulde punt.Het Egyptische hiernamaals werd begrepen als een spiegel van de echte wereld, waar zowel goed als kwaad hun plaats hadden. Onrechtvaardigen en booswichten werden voor eeuwig gestraft, terwijl de rechtschapenen een comfortabel bestaan genoten, reizend met de zonnegod. Desondanks waren de gezegende doden nog steeds verplicht om menselijke behoeften en verantwoordelijkheden te vervullen, net als in het leven; eten en drinken in het Hiernamaals was een voortdurende zorg. In het Rijk der Doden, waar alle overledenen—mannen en vrouwen, meesters en bedienden, koningen en koningin—deel uitmaakten van een hiërarchische samenleving die door de goden werd bestuurd, moest iedereen arbeiden in de Velden van Iaru. Ze moesten klaarstaan om te bebouwen, te zaaien en te oogsten.In het aardse leven werden deze basale productieve taken uitgevoerd door de mensen uit de laagste lagen van de samenleving. Om aan dit lot te ontkomen zochten de Egyptenaren een magische oplossing: ze lieten één of meer beelden van zichzelf maken om te presenteren wanneer de emissarissen van de heersende god Osiris hen roepen om aan hun verplichtingen te voldoen. Zo waren deze beeldjes, opgenomen in het funerair assemblage van de tombe, afbeeldingen die zowel de meester als de dienstknecht vertegenwoordigden.Ze staan bekend als ushabti, de vroegere term sabty of shabty, afgeleid van sawab, waarvan de betekenis overeenkomt met het Griekse woord “persea,” een heilige boom waarvan de oude Egyptenaren begon deze funerale affigies te maken. Tijdens de Derde Tussenperiode, in de 21e Dynastie, rond 1080 v.Chr., begon de term wsbty—dat wil zeggen “ushebty”—te worden gebruikt. Vanaf dat moment werd “ushabti” afgeleid van het werkwoord wsb, “antwoorden,” wat “degene die antwoorden” betekent.Ushabti werden in begrafenissen van het oude Egypte vanaf de Eerste Tussenperiode ingebracht. Hun gebruik nam toe tijdens het Middenrijk, toen de Egyptenaren begonnen te schrijven in de Coffin Texts een formule, nummer 472, zodat de ushabti zou reageren op de roep: “De Rechtschapene N. zegt, ‘O ushabti, die voor N. bent gemaakt, als N. wordt geroepen tot zijn plichten, of als N. enige onaangename arbeid als voor iemand in zijn arbeid opgelegd krijgt, zul jij zeggen: hier ben ik. Als N. wordt geroepen om degenen die daar werken te superviseren, terug te keren naar de nieuwe velden om het land te bewerken, of om zand per boot van Oost naar West te vervoeren, zul jij zeggen: hier ben ik. De Rechtschapene N.’” Deze formule kwam op de ushabti zelf te staan, waardoor ze in de meeste gevallen geïnscribeerd zijn. Vanaf het Nieuwe Rijk werden veel innovaties ingevoerd, en voorbeelden met langere teksten—dies in Hoofdstuk VI van het Dodenboek—beginnen te prolifereren. Toch bevatte de tekst in veel gevallen alleen de naam van de overledene, of een basale formule, samen met de naam van een familielid of de belangrijkste titels die zij bekleedden.Ushabtis werden aanvankelijk van was gemaakt, vooral in het begin; later werden ze van hout gemaakt, en tegen het einde van het Middenrijk begon steen te worden gebruikt. Vanaf het Nieuwe Koninkrijk werd faience het materiaal bij uitstek. Het is bekend dat ze massaal werden geproduceerd dankzij het behoud van mallen en omdat in sommige gevallen de ingeschreven teksten onafgemaakt waren, zonder de naam van de eigenaar. Hun populairste vorm was die van een mummy, totdat het aan het einde van de 18e Dynastie de introductie van figuren met alledaagse kleding. Velen droegen gereedschappen voor het werken van het land, zoals manden, pikken of vels, waarmee verwezen werd naar de taken die ze in het Hiernamaals namens hun meesters moesten uitvoeren. Hun iconografie, teksten, materialen, kleuren en plaatsing binnen het graf kunnen aanvullende symbolische betekenissen suggereren.Soms werden ze in houten dozen geplaatst, die rijkelijk versierd konden zijn of juist heel eenvoudig. Tijdens het Nieuwe Rijk werden ze zelfs geplaatst in miniatuur-sarcophagen.Hoewel ze aanvankelijk als replicaties van de overledene werden beschouwd, werden ze in het Nieuwe Rijk en daarna gezien als dienaren of een soort slaaf van de levenloze eigenaar, wat leidde tot de productie van grote hoeveelheden. Aanvankelijk werd er maar één ushabti gemaakt voor de overledene; echter, in de loop van verschillende dynastieën werden grote aantallen van deze figuren geproduceerd: 365 werkers-shabti’s, één voor elke dag van het jaar, samengesteld uit mannen en vrouwen, inclusief vakmensen in verschillende activiteiten. Ze werden soms aangestuurd door 36 toezichthouders, te onderscheiden aan hun kilten, één voor elk tien werkers-shabti’s (vandaar dat ze bekend staan als “hoofden van tien”). Het aantal overschreed 400 exemplaren en werd de standaard tot het einde van hun productie in de Ptolemaeïsche Periode (332–30 v.Chr.). Zo groot was de vrees om deze taken te vervullen die door Osiris werd geëist, dat in sommige begraafplaatsen extra ushabti werden opgenomen als “substituten” voor de hoofdfiguren.Het is logisch te denken dat geen enkele farao dit soort arbeid met eigen handen wenste uit te voeren; wanneer het nodig was, zou hij de inscriptie op het lichaam van de ushabti lezen, en het zou tot leven komen om de roep te beantwoorden, hem in het werk te vervangen.Faience-ushebti werden gemodelleerd vanuit een tweedelig mal. De naad werd verwijderd, en terwijl het pasta nog nat was, werden de details van de figuur verfijnd en de registers uitgezet, waarop de hiërogliefische inscripties werden gekerfd. Dit proces maakte elke ushabti uniek, zelfs wanneer dezelfde mal werd gebruikt. Faience is een materiaal samengesteld uit fijn zandgesteente dat met een natriumgebaseerde silicaat wordt verhit (natriumcarbonaat en waterige bicarbonaat afkomstig van natron). Gebakken in een oxidatieve atmosfeer bij circa 950°C, produceerde het mengsel een geglazuurde afwerking, omdat de carbonaten een vitreuze laag op het oppervlak vormden. Het was een eenvoudig proces en daardoor een goedkoop materiaal. Groene en blauwe tinten werden bereikt door kleine hoeveelheden koperoxide toe te voegen, verkregen uit malachiet of azuriet. Rode tinten werden geproduceerd met ijzeroxide, diepe blauwen met kobalt, en zwart door menging van ijzer- en mangaanoxiden met water. Het was voldoende om de gewenste details met een penseel te schilderen voordat men bakte om verschillende kleuren te bereiken.


Hét online veilinghuis voor jou!

Catawiki is het meest bezochte online platform in Europa voor bijzondere objecten geselecteerd door experts, en biedt wekelijks meer dan 65.000 objecten aan voor de veiling. Het is onze missie om onze klanten een spannende en probleemloze ervaring te bieden bij het kopen en verkopen van bijzondere, moeilijk te vinden objecten.


Waarom Catawiki?

Lage veilingkosten

Al onze objecten zijn gecontroleerd door onze 240+ experts

24/7 meebieden in onze app

Ga snel naar de website van Catawiki om mee te bieden op dit item