Regisseur: Chris Renaud Pierre Coffin

• DVD
• 1 stuk(s)
• AmarayTooltip
• Engels
• 90:00 minuten
• 2010
• 12 juni 2011

----------------------

Productbeschrijving

In een vrolijke, vredige buitenwijk met netjes omheinde en piekfijn verzorgde tuintjes staat een mysterieuze, onheilspellende villa temidden van een dood gazon.
Het zwarte gebouw is het geheime hoofdkwartier van Gru die de wereld wil domineren met zijn legertje gele handlangers: DE COMPLEET DOLGEDRAAIDE MINIONS!

Wie zijn plannen probeert te dwarsbomen, maakt snel kennis met een GRU-welijk arsenaal van krimpstralen, vriespistolen en oorlogsvoertuigen. Tot er plots drie weesmeisjes voor de deur staan die in Gru geen superschurk, maar de perfecte papa zien! Een grotere bedreiging voor zijn reputatie is nauwelijks denkbaar.

Recensie(s)

Wat zijn vaak de leukste karakters in animatiefilms? Inderdaad, de schurken. En dus is in Despicable Me de bad guy gelijk ook maar de held.

Er zit veel slechtheid in Despicable Me. Een jonge blaag die de grote piramide van Gizeh steelt. De angstaanjagende manager van de Bank of Evil (voorheen: Lehman Brothers). Een sarcastische, niet liefhebbende moeder. Het is allemaal narigheid waar superschurk Gru (stem OV: Steve Carell) niet aan kan tippen. Hij heeft een geheime basis onder zijn huis, een leger aan handlangers en een geniale uitvinder op een scootmobiel. Hij dringt voor in de koffieshop, hij rijdt een zwaar vervuilende SUV. Maar in zijn hart blijft hij een twijfelend, bang jongetje.

Daar moet een meesterzet een eind aan maken: het stelen van de maan! Een geestig uitgangspunt dat vooral veel mogelijkheden tot ongecompliceerde lol biedt. Gru die trots zijn Minions het Vrijheidsbeeld belooft; de teleurstelling bij de gele mannetjes als het de kleine versie blijkt, uit Las Vegas. Gru's hulpjes, met hun rare taaltje en afzetbare ogen, hebben sowieso de neiging om er met elke scène waarin ze optreden vandoor te gaan. De film scoort bonuspunten door zijn gedurfde casting. Russell Brand als bejaarde, Julie Andrews als loeder: je moet er maar opkomen. En Steve Carell vindt precies het juiste accent tussen eng en komisch in. Despicable Me grijpt iets te vaak terug op de veilige formules van succesvolle voorgangers om echt een klassieker te kunnen worden. Maar de toon is warm, de vaart hoog en de grappen blijven komen.