Ward Ruyslinck vertelt ons in dit boek over het leven van een werkschuw echtpaar. De man, een aartsleugenaar, heeft zijn leven lang slechts één beroep uitgeoefend: dat van werkloze. De vrouw, even lui als haar man, wordt beheerst door een ziekelijke angst voor een nieuwe oorlog. Ze werken niet, omdat ze het nut van werken niet inzien, want ze hebben immers niets meer van het leven te verwachten? Maar dan, op een vroege lentedag, lijkt het of de man toch iets ontdekt van de schoonheid, van het leven. Hij wordt rusteloos, zo zeer dat hij zelfs niet meer de rust vindt voor zijn meest geliefde bezigheid: slapen. En juist deze rusteloosheid wordt hem noodlottig... Ruyslinck heeft dit gegeven uitgewerkt tot een fascinerend verhaal dat U in één ruk zult uitlezen: nu eens glimlachend om de grimmige humor, dan weer hoofdschuddend (want, nietwaar, het leven van zulke 'ontaarde slapers' moet ons, min of meer nuttige leden van de maatschappij, wel het hoofd doen schudden in het aangenaam besef van