In 1966, Joke van Leeuwen is dan 14 jaar, verhuist ze met haar gezin naar Brussel. Ze verkast hiermee niet alleen van het platteland naar de stad, maar ook naar het buitenland. De cultuurverschillen vallen de jonge van Leeuwen onmiddellijk op: van interieurinrichting, over godsdienst tot taalgebruik. Ze laat zich door deze cultuurshock echter niet van de wijs brengen, maar weet zich vlotjes aan te passen aan de gebruiken en gewoontes beneden de Moerdijk.

In Niet met de Wattman spreken verzamelt de auteur een reeks impressies en herinneringen die ze aan deze verhuis overhoudt. De meeste zijn vrij banaal: bijvoorbeeld over de keuze van het behang in hun nieuwe huis, maar andere zijn blijkbaar beklijvender. Zoals haar zusje die door een verhuizer ongewenst op de mond wordt gekust of over Joke van Leeuwen zelf die door een man wordt belaagd nadat ze een halte te vroeg uit de tram werd gezet omdat ze te weinig heeft betaald … Een bescheiden #MeToo-getuigenis waar ze verder niet op in gaat.
Als volwassene blijft Joke van Leeuwen in België wonen (Antwerpen, Brussel). Wanneer ze in het laastste stukje terugblikt op haar beginjaren in België, stelt ze vast dat er veel veranderd is, meestal ten goede.

30 pagina's. Boek als nieuw. Hardcover.
ISBN 978 90 214 1606 9    Querido /Confituur  2018

Verzending met bpost vanaf 4,70 euro
Ophaling in regio Antwerpen