Ik heb liever dat mijn kinderen frisbee spelen met mijn borstprothese dan dat er krampachtig gezwegen moet worden over alles wat met het grote taboe kanker te maken heeft.
Kristien is 43 als ze het verdict te horen krijgt: borstkanker full option. Op zoek naar een manier om met haar ziekte om te gaan start Kristien een weblog waarin ze in een onverbloemde stijl haar leven als kankerpatiënte beschrijft. Haar dagboek is doorspekt met (zwarte) humor en zelfspot. Schrijven is een uitlaatklep en een wapen in de strijd tegen haar ziekte: in cyberspace schopt ze soms wild om zich heen.
Kristiens gedachtestrijd werkt inspirerend: zowel lotgenoten als 'kankerleken' putten kracht en steun uit haar hersenspinsels. Ze wordt een veel gevraagde gast om over het taboe kanker te spreken op symposia en in de media en doet dat in de haar kenmerkende no-nonsensestijl.
Boezemblues is een bewerking van de stukjes van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed en wanhoop, een echtgenote en moeder die ering geslaagd is om in haar 'kankerjaar' nog intenser en gulziger te leven dan de jaren voordien.