De Politeia is altijd beschouwd als het centrale werk in Plato's oeuvre en als een uitstekende inleiding tot de filosofie in het algemeen. Plato's politieke theorieën zijn onlosmakelijk verbonden met zijn denkbeelden op ethisch, kentheoretisch en metafysisch gebied. Plato zoekt richtlijnen voor het menselijk gedrag en tracht in reactie op een amorele 'recht is macht'-filosofie een degelijke grondslag te vinden voor het traditionele onderscheid tussen goed en kwaad. Hij beschouwt 'leven' als een vak dat onderwezen kan worden, en schetst uitvoerig de daarvoor noodzakelijke opleiding. Politieke macht komt uitsluitend toe aan mensen die deze opleiding met succes hebben voltooid. Een door de meerderheid bepaald beleid komt Plato even verwerpelijk voor als een op verhoging van materiële welvaart gerichte politiek. Hem staat een bestuur op strikt wetenschappelijke grondslag voor ogen, gebaseerd op kennis van de menselijke psyche en een daarop steunende objectieve vaststelling van waarden en normen.Plato ziet de maatschappij als een organisme. De 'maatschappelijke psyche' ontleedt hij in dezelfde elementen als de psyche van de individuele mens. Hij ontwerpt een politieke en psychologische typologie, waarin politieke constituties parallel met psychische structuren in een rangorde zijn geschikt, van aristocratisch tot dictatoriaal.Een belangrijk gedeelte van de Politeia is gewijd aan opvoeding. Voorts komen zijdelings onder meer ter sprake de wenselijkheid van communisme (zowel materieel als seksueel) voor de leidende maatschappelijke groeperingen, geboorteregeling, de positie van de vrouw en de waarde en maatschappelijke functie van kunst.De vertaler heeft zich aanzienlijke vrijheden veroorloofd, waarvoor in de Toelichting de redenen zijn aangegeven.